Zorgen om de zorgsector

De zorgsector zou dé groeisector worden van de toekomst. Een sector die jobs gaat creëren, en opportuniteiten biedt. Men schijnt hierbij wel te vergeten dat deze sector betaald moet worden uit andere activiteiten, maar dat terzijde.

Niemand zal ontkennen dat deze sector bepaalde karakteristieken heeft die hem "zwaar" maakt. Maar laat ons daarin ook eerlijk zijn, heel veel jobs zijn zwaar, en vragen veel op fysiek en psychologisch vlak.

Niettemin heeft men in 2001 (onder minister Mieke Vogels) de sector "aantrekkelijk willen maken". Daartoe werd onder meer een arbeidsduurvermindering afgesproken.

In concreto komt die er op neer dat 50+ ers in de sector 70 dagen vakantie hebben per jaar. Dat stemt overeen met een de facto 4/5-week die betaald wordt als een full-time.

Het perverse effect hiervan is, dat 50+ers zich hiermee uit de markt prijzen, dat instellingen ze bijna onmogelijk kunnen aanwerven. Een ander gevolg is dat jongeren harder moeten werken, om de gaten te vullen die de 50+ ers achterlaten in het werkschema. Dat zorgt ervoor dat ze sneller uitgeblust raken, en zal misschien in de toekomst ertoe leiden, dat een minister op een witte woedemaandag beslist om de verlofdagen op te trekken van 70 tot 80 dagen per jaar voor de 50plussers. En dan blijft deze vicieuze cirkel doorrollen, en wordt de vergrijzing nog meer onbetaalbaar, en zal men klaagzangen horen dat men niet voldoende mensen vindt om in deze sector te werken.

Geniaal zou zijn, dat om de aantrekkelijkheid van de sector te verhogen, iemand beslist om aan iedereen -ongeacht de leeftijd- in de zorgsector 70 dagen vakantie per jaar te geven. En als men dit doet voor de zorgsector, moet men dat uiteraard ook doen voor de culturele en sociale sector, voor het onderwijs en voor alle ambtenaren.