Waarom privéjobs in België zullen blijven wegsmelten...

In onzekere tijden zijn er nog zekerheden. Terwijl België wegzakt in de meeste rankings - van WEF-competitiviteitsrapport over de UEFA-landenranking tot het Eurosongfestival - blijven we aan de kop in de OESO-rangschikking... Maar dan wel deOESO-rankingvan de meest belaste lonen ter wereld.

Het is niet dat er één component bovenuit steekt: in andere landen zijn ofwel de inkomensbelastingen of de bijdragen wel eens hoger. Maar België wint het regelmatigheidscriterium: we zijn consistent bij de duursten in heel het spectrum. Het gedeelte dat de werkgever moet betalen, is wellicht het meest pijnlijke op een crisismoment. Omdat voor werknemers dit gedeelte redelijk onzichtbaar is, zien zij het niet als een deel van hun loon. Maar voor de werkgever is het een belangrijk deel van de kost van een werknemer.

Het komt erop neer dat bijvoorbeeld een alleenstaande die slechts twee derde van het gemiddelde Belgische brutoloon verdient, zowat het dubbele kost voor zijn werkgever van wat hij netto verdient. Die loonwig loopt voor 'goedverdienende' werknemers verder op tot een factor van 2,5. Hij kost dus aan zijn werkgever tweeënhalve keer het bedrag van zijn nettoloon.

De gevolgen van deze belastingpolitiek is dramatisch:

* demotivatie van werknemers

* hoge loonkosten om privéjobs te creëren in ons land

* een almaar hoger overheidsbeslag, omdat de privésector krimpt, zwartwerk wordt aangemoedigd, en er een uitkeringsafhankelijkheid ontstaat.

Het tegenargument is dat de Belg heel wat voor die afdrachten krijgt. Dat klinkt goed in theorie. Maar helaas wordt het afgedragen gedeelte niet even efficiënt beheerd en uitgegeven als de omgeving waarin de werknemer deze toegevoegde waarde heeft moeten creëren.De grootste medestander voor een antiverspillingsbeleid, en een antibelastingbeleid zou

de vakbond van de werknemers in de privésector