Waarom er weinig topstudenten zijn in België

Een land dat zijn elite verkettert, zal op termijn verarmen. In het boek heb ik het daar ook over gehad.

In Europa, en zeker in België en Nederland, is er een groeiend egalitair denken: iedereen moet gelijk zijn. De belastingen worden progressief gemaakt om af te romen en te herverdelen. En in het onderwijs wordt genivelleerd naar onderen, wordt een negatieve bijklank gecreëerd rond de haantjes de voorsten, de besten, de elite.

Nochtans dragen de sterkste schouders ook de meeste lasten. In ons land draagt de top 1% verdieners zo'n 12% van de belastingen. Maar dat zal nooit genoeg zijn, want de kreten "het geld halen waar het zit", het hameren op de veelverdieners/de topverdieners blijft onverminderd voortgaan. Hard werken mag niet, het ideaal is minder werken, zoals het oude discours dat Mieke Vogels nu opnieuw bovenhaalt. Er is niets mis met mensen die minder willen werken, maar het hoeft niet opgelegd te worden aan iedereen. En vooral, mensen die vooruit willen, trekken uiteindelijk de kar voor iedereen en zorgen voor welvaart voor heel de gemeenschap. Respect en bewondering voor toptalent zijn niet verkeerd, integendeel.

In een post van gisteren werd toevallig over studenten en studiekeuzen gesproken. Een opvallende commentaar van Carl Van Keirsbilck trok mijn aandacht:

Wie durft de jongeren zeggen dat vergrijzing, energie en milieu niet werden voorzien en dat een schuldenberg werd opgebouwd die door hen moet worden afbetaald?

@Geert:

En wie zal hen durven zeggen dat we er ondertussen ook in zijn geslaagd een van hun belangrijkste troeven, namelijk het vormen van voldoende wetenschappers, ingenieurs en ICT’ers te verspelen daar we weigeren in te zetten op uitdagend onderwijs voor de 20% sterkste leerlingen?

En wie zal hen durven zeggen dat ze zelfs niet MOCHTEN excelleren? De ex-kabinetschef van minister Vandenbroucke in een interview met Walter Pauli: “De Britten willen een bijzonder kleine groep van mensen brengen tot het hoogst denkbare topniveau, op wetenschappelijk vlak. En daar kunnen wij niet aan, OMDAT WE DAT EIGENLIJK OOK NIET WILLEN. Dat is de prijs die wij betalen. De Morgen, 25/10/2004)

En wie zal hen durven zeggen dat we eigenlijk weinig centen veil hadden voor de toekomstige generaties?

“We stellen vast dat OESO-landen gemiddeld 6,2% van het BBP besteden aan onderwijs, terwijl voor Vlaanderen het aandeel in 2005 (laatst gekend cijfer volgens de OESO-definitie) op 5,84% lag.” (bron: VLOR Memorandum 2009-2014)

En wie zal hen durven zeggen dat tegen einde secundair ongeveer 35% een jaar zal hebben gebist, terwijl dit in Finland onder meer wegens een doorgedreven zorgsysteem slechts 7-8% is. Ik wil er wel aan toevoegen dat dit cijfer bij ons utopisch is, maar we kunnen beter.

En wie zal hen durven zeggen dat degenen die in november of december zijn geboren bijvoorbeeld 70% meer kans hebben om doorverwezen te worden naar type 8 van het (3x duurder zijnde) bijzonder onderwijs dan degenen die geboren zijn in januari of februari. Gewoon omdat ze jonger zijn. Een significante verhoging van zorguren gecombineerd met een verfijndere normering van de gestandaardiseerde tests kan hier al veel aan verhelpen.

…

Carl Van Keirsbilck

Carl is niet de eerste de beste. Bij Itinera Institute schreef hij met Ivan Van de Cloot aleen studie over hoogbegaafdheid, een te ontginnen potentieel in België. In een recente enuitgebreide studie van Itinera Institutegaat Carl dieper in op een aantal van de punten uit zijn bovenstaande commentaar.

De conclusies zijn pijnlijk duidelijk: ons onderwijs legt de lat steeds lager, en zorgt voor een egalitaire vorming. Daardoor blijft veel talent onontgonnen. Helaas, want dit gaat ten koste van de groeikracht van een land, en dus de draagkracht van de economie. Uiteindelijk zijn de zwakkeren daar dan weer het slachtoffer van. Economie gaat inderdaad soms in tegen de intuïtie...