Top 3 wereldeconomieën in existentiële problemen

China heeft Duitslandin 2007 ingehaald, en is nu de derde grootste economie ter wereld, na de VS en Japan. Het groeimirakel van China blijft bij elke standaard opmerkelijk:

China is the biggest contributor to global growth and underpins demand for metals, grains and the exports of its Asian neighbors. It also has a big stake in the U.S. economy, holding $652.9 billion of U.S. Treasuries, according to Treasury Department data.

Since introducing free-market policies, China has lifted 300 million citizens out of poverty, according to the United Nations. Before the latest revisions, the nation’s per-capita gross national income was 132nd in the world at $2,360, behind Angola at 125th and Azerbaijan at 126th and ahead of Tonga at 133rd, according to the World Bank.

“The size of China’s GDP tells us something about how quickly it is getting richer compared to other countries but in terms of per-capita GDP it is still less than 10 percent as rich as Germany is,” said Kuijs.

Het valt me op dat nu de top drie economieën in een soort economische existentiële crisis zitten.Japanis nooit volledig hersteld van de zeepbel van 1991, en is maar een schim van de groeimotor die het in de jaren tachtig was. Het groeimodel van deVSis geknakt. De Amerikaanse consument heeft de geest gegeven. Er is echter geen andere groeimotor om de rol over te nemen, omdat de exportmachine in de loop van de jaren is afgebouwd. Dus wordtKeynesvan onder het stof gehaald als noodgenerator.

Wat vandaag minder de aandacht krijgt, is dat ookChinain een existentiële economische crisis dreigt terecht te komen. Het Chinese groeimodel is dan weer té eenzijdig op export gericht. De export daalt nu sterk vergeleken met een jaar geleden, en er is geen binnenlandse hulpmotor. En dus dreigt ook daar Keynes als reddende engel te worden bovengehaald.

Hetneokeynesianismeis verleidelijk. Het kan helpen om enkele goede kwartalen te genereren. Maar je kan het vooral vergelijken met het opblazen van een lekke racefietsband met een bommetje: je kan onmiddellijk opstappen en verder rijden, maar enkele kilometers verder sta je opnieuw aan de grond.

Als er geen fundamenteel probleem zou zijn, is Keynes dus een goede oplossing. In het huidige geval zijn structurele maatregelen nodig. In China moeten ze aanvaarden dat het groeiritme fundamenteel zal verlagen tot 5 à 7%. De rentabiliteit van de investeringen moet ook voorop staan. In de VS moeten ze dan weer de schulden fors afbouwen. Nieuwe schulden zijn echt wel het laatste wat men dus nodig heeft. Zolang het een verschuiving tussen privé en publieke schuld is, is er nog een klein voordeel qua financieringslast.

Maar het algemene beeld is duidelijk. Met de top drie in een diepe crisis, is het economische groeimodel in de wereld aan een grondige herziening toe.Evenwichtenduurzaamheidzijn de sleutelwoorden voor een nieuwe economische orde.