Sell in May?

Binnen enkele dagen zal men in de media deze titel ongetwijfeld weer ten tonele voeren, al dan niet onderbouwd door allerhande statistieken. Los van het feit dat deze statistieken uit het verleden niet de basis mogen vormen voor de aanpak van heden en morgen, zal hier af en toe wel een stuk self fulfilling prophecy spelen.

Of mei 2012 op zijn beurt dan zal beantwoorden aan de statistische wetmatigheden, weten we binnen pakweg 5 weken, maar ondertussen bieden de onderliggende fundamentele feiten weinig steun.

Macro economisch is er niet zoveel dat pleit voor een verder stijgende beurs, zeker niet in Europa. De Griekse problemen lijken voor het ogenblik beheersbaar maar o.a. Spanje zou straks voor een grotere schokgolf kunnen zorgen. Besparen is nog steeds het ordewoord en dat kan nooit stimulerend zijn voor de economie. We zien o.a. dat de Europese autoverkopen, met uitzondering van Duitsland, sterk aan het teruglopen zijn. Renault en Peugeot hebben met dalende cijfers te kampen en zelfs Volkswagen, dat het afgelopen kwartaal globaal 9% meer wagens verkocht, ontsnapt hier niet aan de dans. Landgenoot Siemens kwam dan weer met een winstwaarschuwing na een dalend orderboek.

Mogelijke politieke verschuivingen lijken de markten evenmin lang uit hun humeur te brengen. Vorig weekend gaven de Franse kiezers aan dat het tijdperk Merkozy best wel eens aan zijn laatste dagen zou kunnen bezig zijn. Het alternatief Merkolande lijkt niet zo voor de hand liggend aangezien het economisch ideeëngoed van François in de bedrijfswereld (en bij de spaarders) niet op algemeen gejuich worden onthaald. Net zoals in België dreigen werkende mensen met wat spaargeld aangeschoten wild te worden.

Maandag gingen we op de beurs even onderuit maar wie dacht dit de trigger voor de verwachte (verhoopte?) correctie zou worden, kwam bedrogen uit. De volgende dagen kregen de kopers weer de overhand.

De bedrijfsresultaten geven evenmin een consistent beeld. Sinds geruime tijd vergelijken de media de cijfers vooral met die van de prognoses i.p.v. die van de voorgaande periode, of dezelfde periode vorig jaar in die gevallen waar een seizoenmatig patroon van belang is. Deze vergelijking is uiteraard subjectief maar doorgaans lijken de resultaten toch wel mee te vallen, alhoewel er hier en daar toch een aantal oranje lichten knipperen, zoals bij Siemens. Hoe dan ook, er lijken vooralsnog weinig signalen te zijn dat de bedrijfsresultaten al zouden lijden onder de onvermijdelijke besparingen die de overheden moeten uitvoeren om hun budgettaire tekorten en schulden binnen de perken te houden.

Zijn er dan geen argumenten om te twijfelen aan het oude beursgezegde?

Om te beginnen kunnen we niet zeggen dat de beurzen in hun algemeenheid zeer goedkoop genoteerd staan. Dat geldt ogenschijnlijk wel voor grondstofaandelen, vermoedelijk omdat men dalende prijzen en een verwachte lagere Chinese groei reeds incalculeert. Indien dat laatste achterwege zou blijven, is deze sector vandaag een koopje.

Maar dat geldt niet voor bvb. bedrijven uit de consumentensector zoals Nestlé, Danone, Colgate etc. De K/W’s daar situeren zich eerder tegen de 20 dan in de low ten’s. Veel ruimte voor tegenvallers is er niet.

Als we er dan toch een statistiek of grafiek willen bijhalen, dan is het deze.

De blauwe lijn geeft de verhouding weer tussen het aantal optimisten versus pessimisten (gebaseerd op de volumes put en call opties). Dat een piek van optimisme nadien gevolgd wordt door een daling van de beurzen ( zie bovenste grafiek van de S&P 500) is uiteraard een open deur intrappen. Voor die wetenschap krijg je geen Nobelprijs, maar het belangrijkste aan de grafiek is dat hij toont dat we nu toch al een tijdje op een zeer hoog niveau van optimisme aan het vertoeven zijn.

Het zou best kunnen dat de ommekeer al is ingezet want de laatste maand zijn heel wat beurzen al meer dan 5% gedaald. Er zal echter een grotere trigger nodig zijn om de aandelen nog wat dieper te krijgen en het is niet zeker dat dit al in mei zal gebeuren.

Bedrijfseconomisch doemdenken zit er blijkbaar niet direct aan te komen. Gebaseerd op wat we nu weten en zien, lijken de Europese overheidsschulden hier de meeste kans te hebben om in de prijzen te vallen. Een Spaanse ramp zou op een financiële schaal van Richter een veel groter effect hebben dan de Grieken, maar zover zijn we nog niet.

De hamvraag is m.i. niet of Sell in May de aangewezen tactiek zal blijken, dan wel of de grote correctie nog effectief zal gebeuren. Nu al volop aandelen kopen is misschien een brug te ver, maar de aandelenmarkten lijken toch wel iets robuuster dan wat de logica ons zou moeten vertellen.