Uw boek heeft me zeker kunnen boeien en de de visie dat de financiële sector onafhankelijk en transparanter moet worden kan ik als ex-private banker alleen maar beamen.
Ik heb trouwens nooit begrepen, hoezeer uw visie en de praktijk bij Petercam konden verschillen.
Als mede-oprichter van Accuro Nv tracht ik alvast een “onafhankelijk” steentje bij te dragen en een alternatief te bieden voor (terecht) misnoegde beleggers.
Het huidige (financiele)systeem veranderen zal niet eenvoudig zijn. De krachten bundelen kan dan ook aangewezen zijn.
Mogelijk kunnen we bij gelegenheid eens samenzitten om na te gaan of we samen iets kunnen ondernemen.
Aan het aantal reakties te zien, hebben een pak mensen belangstelling voor wat je te vertellen hebt. Zoals steeds hebben ze ‘geen tijd’, of ‘geen zin’, of ‘kunnen ze er toch niets aan doen’!.
Bankers and authorities did not see it come! So why, would we listen to THEM?
Proficiat, schitterend boek.
Begrijpbaar & overzichtelijk
vele zaken die we reeds wisten, maar op deze manier achter elkaar gezet…tekenen een duidelijk prentje.
Gelijktijdig met jouw boek las ik de “Bril van Darwin” van Mark Nelissen. Samengevat; op zoek naar de wortels van ons gedrag en waar onze genen ons toe leiden.
Als ik de filosofie van beide boeken combineer zijn er verschillende mogelijke scenarios bedenkbaar.
Zeer positieve maar evenzeer erg negatieve…paaseiland ?
Eén paragraaf wil ik citeren om dat deze echt de moeite loont om verder over na te denken;
Elk levend organisme probeert maximaal profijt uit zijn omstandigheden te halen. Elk wezen zoekt een maximum aan voedsel, de beste schuilplaats en een minimum aan gevaar, kou en inspanning. Daarvoor is het geprogrammeerd. Dat maximaal rendement kunnen hogere zoogdieren zoals roofdieren, vleermuizen of primaten behalen door samenwerking. Het groepsleven waarin ze steun van elkaar ondervinden , is geen liefdadigheidskwestie. Je geeft steun als die niet te veel kost in de verwachting dat je steun terugkrijgt als het nodig is. dat leidt tot een goed gestructureerde samenleving.
Persoonlijke bedenking; Hoe krijg je aan een overvolle wereld geprogrammeerde levende organismen uitgelegd dat de “maximum”"minimum ” moet worden om te kunnen over leven.
Ik leef en werk sinds enkele jaren in Brazilië . Je visie over Brasil, als the next big thing, is recht in de roos. Als de huidige president Lula en zijn opvolgers op de ingeslagen weg verder gaan en het onderwijs kunnen upgraden mag je binnen enkele jaren zeer veel verwachten van dit land.
Gelukkig wonen we hier maar met 200 mio in een gebied dat zo groot als Europa is en waar alle grondstoffen aanwezig zijn.
Dit boek is een absolute aanrader waarin elke econmist inspiratie kan vinden. Ik raad elke student – en zeker de economisten – aan dit boek te lezen ( inspiratie thesis – buitenlandse carriere overwegen…).Het toont aan, vanuit een global view , waar de opportuniteiten en de threats liggen. Dit zowel vanuit individueel als maatschappelijk standpunt. Ook politici zouden dit boek hoog op hun reading list kunnen zetten en evtl doorverwijzen naar hun denktanks. Dit zou Belgie zeker helpen.Ten slot, bestaat er een engelstalige versie ? Dit is een bestselle in spe !
Bart Vangramberen – TEW , director at Colgate Palmolive Russia.
Onderwijs : een goede belegging … als je zestien jaar kan wachten!
Als iemand je een belegging zou aanbieden die je de eerste 16 jaar niets zou opleveren, en je pas daarna een redement van 6 à 8 percent zou opleveren, zou je je dan afvragen waar je je handtekening moet zetten, of je afvragen hoe je de persoon tegenover jou zo snel mogelijk de deur uit kan krijgen?
In ‘Lichamelijke oefening’ schrijft Midas Dekkers ook dat onderwijs een goede investering is, omdat uit onderzoek in Nederland is gebleken dat ieder jaar onderwijs 6 à 8 percent meer inkomen oplevert. Volgens Midas is dat een goede investering.
Mijn eigen berekening : een jaar onderwijs is om te beginnen een jaar waarin je 100 % van je arbeidsinkomen verliest. Bijgevolg moet je al ongeveer 15 jaar werken voor ongeveer 107 % van je vroegere arbeidsinkomen (je mag dan natuurlijk niet een aantal jaren onder je niveau werken).
Omdat dat jaar onderwijs ook een jaar is waarin er geen extra inkomen is, moet dat jaar ook bijgeteld worden bij de jaren die nodig waren om dat ene, voor 100 % verloren jaar, terug te verdienen.
Ruwweg 16 jaar, als we het ons niet te moeilijk maken.
Als een leerling in het onderwijs één keer een jaartje moet dubbelen, dan spreken we dus over een investering die pas begint te renderen … in de loop van het zeventiende jaar dat hij aan het werk is als bv. elektricien.
Een mogelijke manier om een beetje te helpen om het overheidsbudget in een iets minder slechte staat te krijgen : als mijn berekening correct is zou Geert tijdens zijn spreekbeurten eens aan middelbare scholieren een vraagstuk kunnen voorleggen in de stijl van Jantje neemt het er eens goed van omdat je maar een keer in je leven jong kan zijn. Jantje moet daardoor zijn jaar overdoen. Hoeveel jaar zal Jantje, na het behalen van zijn diploma, moeten werken, om zijn jaartje van amusement terug te verdienen?
Persoonlijk zou ik ze dan niet uitleggen hoe samengestelde intrest werkt, en hoe weinig intrest je maar nodig hebt om na 15 of 16 jaar je bedrag te laten verdubbelen.
Want anders is het volgens mij niet uitgesloten dat een slimmerik dan de vraag stelt of het nog wel zin heeft om te studeren.
Nog een leuke vraag : als een financieel adviseur een belegging zou aanbevelen waarbij er een 50% kans is dat 100 % van het belegde bedrag verloren gaat, hoeveel weken zou het dan duren voor er een inspecteur begint met het stellen van vragen die niet echt bijdragen tot een gezellige sfeer? 50 % mislukkingen in het eerste jaar hoger onderwijs wordt in dit land wel beschouwd als iets dat volledig normaal is. Maar heb jij al gehoord van een leraar die door een ouder voor de rechtbank werd gebracht omdat die leraar het had aangedurfd om een zoon of dochter aan te raden om toch maar aan hoger onderwijs te beginnen?
Ik ben geen econoom; wel een hard werkende – niet sjoemelende – zelfstandige.
Mij lijkt het me zo dat ons systeem volledig lijkt vast te lopen volgens deze redenen:
1/ de belastingdruk en loonlasten liggen te hoog in ons land
2/ deze lasten zijn te hoog omdat het systeem met enkele problemen kampt, namelijk
- vergrijzende bevolking
- teveel werklozen
- weinig economische groei
- geen creativiteit van onze leiders/lijders
- daarbovenop de economische crisis
3/ alle impulsen die de vlaamse of belgische regering wil geven aan de lokale economie kunnen enkel kleine druppeleffectjes teweegbrengen aangezien ons land en /of onze regio een klein bootje is op een (woelige) economische zee waar de grote golven worden gemaakt door de grotere economische machten; oa versterkt door een gefragmenteerde europese unie
4/ de kost bestrijding van de ‘fiscale fraude’ stijgt onevenredig met de opbrengst
5/ aangezien ons sociaal systeem (al lang) uit balans is geraakt door bovenstaande punten zijn de lasten onevenwichtig verdeeld geraakt; logisch gevolg is dan dat waar deze druk het hardst word aangevoeld, daar de noodzaak om ‘uitwegen’ het snelst en effectiefst zal worden aangewend.
verhoudingsgewijs loopt de staat meer inkomsten kwijt daar waar er meer omzet/inkomsten zijn.
De enige mogelijkheid om hier een nieuwe balans in te vinden ligt wellicht in het volgende principe: hoe meer de lastendruk als ‘eerlijk’ of ‘evenwichtig’ word aanvoeld, des te minder er noodzaak is om aan die lastendruk te willen ontsnappen.
Een evenwichtig systeem zou dan kunnen gebaseerd zijn op het volgende systeem:
In plaats van de belasting in schijven per inkomstenjaar te bepalen, zou men kunnen overgaan tot een systeem van ‘maximum basisbelasting’, wat houd dit in: een fysiek persoon zal, over zijn totale loopbaan gespreid; een maximum belasting-bedrag betalen, wat overeen komt met zijn maximum-bijdrage tot de maatschappij.
Voordeel is: men weet vooraf waar het limietbedrag ligt, zodra dit limietbedrag is bereikt (het kan ook zijn dat een doorsnee arbeider dit limietbedrag nooit bereikt) is de ‘maatschappelijke inbreng’ van deze fysieke persoon volbracht. Vanaf dit punt worden de verdere inkomsten verder procentueel belast (en dit zal; kunnen aan een veel lager tarief dan het huidige).
Wat is nu het voordeel? Aangezien er als het ware geen ontsnappen is aan het voldoen aan het ‘maximum basisbelasting)-bedrag is dit meteen ook een incentive om dit zo snel mogelijk te voldoen, aangezien er op het eind van de rit ook een beloning volgt; namelijk verder werken en inkomsten werven aan een lagere belastingdruk. Dit systeem stimuleerd dus de ‘zin om werken’; terwijl het huidige systeem volledig steunt op het vergaren van inkomsten op de rug van de hardst werkenden.
Geen idee of dit steek houd, maar het is wel ‘out of the box’; en als er oplossingen komen moeten die zowiezo mini of meer radicaal zijn.
Probleem is hier wel dat dit een eerlijk systeem is voor fysieke personen, maar dat dit geen oplossing bied voor ‘bedrijven’. Ik kan hier enkel verwijzen naar de dvd ‘The Corporation’ die perfect en aanschouwlijk uitlegt hoe en waar het is beginnen mislopen: corporaties hebben dezelfde rechtspositie als individuen; hun aandeelhouders blijven buiten schot terwjl een ‘onmenselijke’ entiteit (het bedrijf) zijn geldhonger (inclusief ‘fiscale ontwijkingsmogeljkheden’) probeert te stillen.
Ik zal op deze blog zin en onzin van het bovenstaande wel bevestigd zien:)
Stefan
28. Mrt, 2009
Mr Noels,
Uw boek heeft me zeker kunnen boeien en de de visie dat de financiële sector onafhankelijk en transparanter moet worden kan ik als ex-private banker alleen maar beamen.
Ik heb trouwens nooit begrepen, hoezeer uw visie en de praktijk bij Petercam konden verschillen.
Als mede-oprichter van Accuro Nv tracht ik alvast een “onafhankelijk” steentje bij te dragen en een alternatief te bieden voor (terecht) misnoegde beleggers.
Het huidige (financiele)systeem veranderen zal niet eenvoudig zijn. De krachten bundelen kan dan ook aangewezen zijn.
Mogelijk kunnen we bij gelegenheid eens samenzitten om na te gaan of we samen iets kunnen ondernemen.
Mvg
Stefan
francis schutte
21. Apr, 2009
Aan het aantal reakties te zien, hebben een pak mensen belangstelling voor wat je te vertellen hebt. Zoals steeds hebben ze ‘geen tijd’, of ‘geen zin’, of ‘kunnen ze er toch niets aan doen’!.
Bankers and authorities did not see it come! So why, would we listen to THEM?
Proficiat, er zijn mensen te kort zoals jij.
jeff craenen
27. Aug, 2009
Geachte heer Noels
Beste Geert
Proficiat, schitterend boek.
Begrijpbaar & overzichtelijk
vele zaken die we reeds wisten, maar op deze manier achter elkaar gezet…tekenen een duidelijk prentje.
Gelijktijdig met jouw boek las ik de “Bril van Darwin” van Mark Nelissen. Samengevat; op zoek naar de wortels van ons gedrag en waar onze genen ons toe leiden.
Als ik de filosofie van beide boeken combineer zijn er verschillende mogelijke scenarios bedenkbaar.
Zeer positieve maar evenzeer erg negatieve…paaseiland ?
Eén paragraaf wil ik citeren om dat deze echt de moeite loont om verder over na te denken;
Elk levend organisme probeert maximaal profijt uit zijn omstandigheden te halen. Elk wezen zoekt een maximum aan voedsel, de beste schuilplaats en een minimum aan gevaar, kou en inspanning. Daarvoor is het geprogrammeerd. Dat maximaal rendement kunnen hogere zoogdieren zoals roofdieren, vleermuizen of primaten behalen door samenwerking. Het groepsleven waarin ze steun van elkaar ondervinden , is geen liefdadigheidskwestie. Je geeft steun als die niet te veel kost in de verwachting dat je steun terugkrijgt als het nodig is. dat leidt tot een goed gestructureerde samenleving.
Persoonlijke bedenking; Hoe krijg je aan een overvolle wereld geprogrammeerde levende organismen uitgelegd dat de “maximum”"minimum ” moet worden om te kunnen over leven.
Ik leef en werk sinds enkele jaren in Brazilië . Je visie over Brasil, als the next big thing, is recht in de roos. Als de huidige president Lula en zijn opvolgers op de ingeslagen weg verder gaan en het onderwijs kunnen upgraden mag je binnen enkele jaren zeer veel verwachten van dit land.
Gelukkig wonen we hier maar met 200 mio in een gebied dat zo groot als Europa is en waar alle grondstoffen aanwezig zijn.
Warme groeten uit Bahia
Jeff Craenen
Name Bart Vangramberen
11. Sep, 2009
Dit boek is een absolute aanrader waarin elke econmist inspiratie kan vinden. Ik raad elke student – en zeker de economisten – aan dit boek te lezen ( inspiratie thesis – buitenlandse carriere overwegen…).Het toont aan, vanuit een global view , waar de opportuniteiten en de threats liggen. Dit zowel vanuit individueel als maatschappelijk standpunt. Ook politici zouden dit boek hoog op hun reading list kunnen zetten en evtl doorverwijzen naar hun denktanks. Dit zou Belgie zeker helpen.Ten slot, bestaat er een engelstalige versie ? Dit is een bestselle in spe !
Bart Vangramberen – TEW , director at Colgate Palmolive Russia.
Rentmeesters Eddy
16. Dec, 2009
Onderwijs : een goede belegging … als je zestien jaar kan wachten!
Als iemand je een belegging zou aanbieden die je de eerste 16 jaar niets zou opleveren, en je pas daarna een redement van 6 à 8 percent zou opleveren, zou je je dan afvragen waar je je handtekening moet zetten, of je afvragen hoe je de persoon tegenover jou zo snel mogelijk de deur uit kan krijgen?
In ‘Lichamelijke oefening’ schrijft Midas Dekkers ook dat onderwijs een goede investering is, omdat uit onderzoek in Nederland is gebleken dat ieder jaar onderwijs 6 à 8 percent meer inkomen oplevert. Volgens Midas is dat een goede investering.
Mijn eigen berekening : een jaar onderwijs is om te beginnen een jaar waarin je 100 % van je arbeidsinkomen verliest. Bijgevolg moet je al ongeveer 15 jaar werken voor ongeveer 107 % van je vroegere arbeidsinkomen (je mag dan natuurlijk niet een aantal jaren onder je niveau werken).
Omdat dat jaar onderwijs ook een jaar is waarin er geen extra inkomen is, moet dat jaar ook bijgeteld worden bij de jaren die nodig waren om dat ene, voor 100 % verloren jaar, terug te verdienen.
Ruwweg 16 jaar, als we het ons niet te moeilijk maken.
Als een leerling in het onderwijs één keer een jaartje moet dubbelen, dan spreken we dus over een investering die pas begint te renderen … in de loop van het zeventiende jaar dat hij aan het werk is als bv. elektricien.
Een mogelijke manier om een beetje te helpen om het overheidsbudget in een iets minder slechte staat te krijgen : als mijn berekening correct is zou Geert tijdens zijn spreekbeurten eens aan middelbare scholieren een vraagstuk kunnen voorleggen in de stijl van Jantje neemt het er eens goed van omdat je maar een keer in je leven jong kan zijn. Jantje moet daardoor zijn jaar overdoen. Hoeveel jaar zal Jantje, na het behalen van zijn diploma, moeten werken, om zijn jaartje van amusement terug te verdienen?
Persoonlijk zou ik ze dan niet uitleggen hoe samengestelde intrest werkt, en hoe weinig intrest je maar nodig hebt om na 15 of 16 jaar je bedrag te laten verdubbelen.
Want anders is het volgens mij niet uitgesloten dat een slimmerik dan de vraag stelt of het nog wel zin heeft om te studeren.
Nog een leuke vraag : als een financieel adviseur een belegging zou aanbevelen waarbij er een 50% kans is dat 100 % van het belegde bedrag verloren gaat, hoeveel weken zou het dan duren voor er een inspecteur begint met het stellen van vragen die niet echt bijdragen tot een gezellige sfeer? 50 % mislukkingen in het eerste jaar hoger onderwijs wordt in dit land wel beschouwd als iets dat volledig normaal is. Maar heb jij al gehoord van een leraar die door een ouder voor de rechtbank werd gebracht omdat die leraar het had aangedurfd om een zoon of dochter aan te raden om toch maar aan hoger onderwijs te beginnen?
book
07. Mrt, 2010
Beste,
Ik ben geen econoom; wel een hard werkende – niet sjoemelende – zelfstandige.
Mij lijkt het me zo dat ons systeem volledig lijkt vast te lopen volgens deze redenen:
1/ de belastingdruk en loonlasten liggen te hoog in ons land
2/ deze lasten zijn te hoog omdat het systeem met enkele problemen kampt, namelijk
- vergrijzende bevolking
- teveel werklozen
- weinig economische groei
- geen creativiteit van onze leiders/lijders
- daarbovenop de economische crisis
3/ alle impulsen die de vlaamse of belgische regering wil geven aan de lokale economie kunnen enkel kleine druppeleffectjes teweegbrengen aangezien ons land en /of onze regio een klein bootje is op een (woelige) economische zee waar de grote golven worden gemaakt door de grotere economische machten; oa versterkt door een gefragmenteerde europese unie
4/ de kost bestrijding van de ‘fiscale fraude’ stijgt onevenredig met de opbrengst
5/ aangezien ons sociaal systeem (al lang) uit balans is geraakt door bovenstaande punten zijn de lasten onevenwichtig verdeeld geraakt; logisch gevolg is dan dat waar deze druk het hardst word aangevoeld, daar de noodzaak om ‘uitwegen’ het snelst en effectiefst zal worden aangewend.
verhoudingsgewijs loopt de staat meer inkomsten kwijt daar waar er meer omzet/inkomsten zijn.
De enige mogelijkheid om hier een nieuwe balans in te vinden ligt wellicht in het volgende principe: hoe meer de lastendruk als ‘eerlijk’ of ‘evenwichtig’ word aanvoeld, des te minder er noodzaak is om aan die lastendruk te willen ontsnappen.
Een evenwichtig systeem zou dan kunnen gebaseerd zijn op het volgende systeem:
In plaats van de belasting in schijven per inkomstenjaar te bepalen, zou men kunnen overgaan tot een systeem van ‘maximum basisbelasting’, wat houd dit in: een fysiek persoon zal, over zijn totale loopbaan gespreid; een maximum belasting-bedrag betalen, wat overeen komt met zijn maximum-bijdrage tot de maatschappij.
Voordeel is: men weet vooraf waar het limietbedrag ligt, zodra dit limietbedrag is bereikt (het kan ook zijn dat een doorsnee arbeider dit limietbedrag nooit bereikt) is de ‘maatschappelijke inbreng’ van deze fysieke persoon volbracht. Vanaf dit punt worden de verdere inkomsten verder procentueel belast (en dit zal; kunnen aan een veel lager tarief dan het huidige).
Wat is nu het voordeel? Aangezien er als het ware geen ontsnappen is aan het voldoen aan het ‘maximum basisbelasting)-bedrag is dit meteen ook een incentive om dit zo snel mogelijk te voldoen, aangezien er op het eind van de rit ook een beloning volgt; namelijk verder werken en inkomsten werven aan een lagere belastingdruk. Dit systeem stimuleerd dus de ‘zin om werken’; terwijl het huidige systeem volledig steunt op het vergaren van inkomsten op de rug van de hardst werkenden.
Geen idee of dit steek houd, maar het is wel ‘out of the box’; en als er oplossingen komen moeten die zowiezo mini of meer radicaal zijn.
Probleem is hier wel dat dit een eerlijk systeem is voor fysieke personen, maar dat dit geen oplossing bied voor ‘bedrijven’. Ik kan hier enkel verwijzen naar de dvd ‘The Corporation’ die perfect en aanschouwlijk uitlegt hoe en waar het is beginnen mislopen: corporaties hebben dezelfde rechtspositie als individuen; hun aandeelhouders blijven buiten schot terwjl een ‘onmenselijke’ entiteit (het bedrijf) zijn geldhonger (inclusief ‘fiscale ontwijkingsmogeljkheden’) probeert te stillen.
Ik zal op deze blog zin en onzin van het bovenstaande wel bevestigd zien:)
Geert
07. Mrt, 2010
@Book: misschien moeten we je commentaar op een andere plaats van de blog wat meer aandacht geven ?