- Your history
Lamfalussy report: a step in the good direction, albeit not a giant leap - update
The Belgian High Council for a New Financial Architecture, presided by former EMI president Alexandre Lamfalussy, has presentedits final reporttoday. EC-president Barroso attended the presentation, together with Didier Reynders, Prime Minister Herman Van Rompuy, dozens of journalists, people from the financial sector and politicians.
Thefinancial newspaper De Tijd summarizes some points; and has posted some videos with the pros and cons. Ivan Van de Cloot gives his blunt opinion, which I understand, and I explain in my interview why a step-by-step approach could be more efficient. A major argument is that the crisis is not over, and that reform of the institutions in times of crisis (and possible new intervention rounds) could bring even more turbulence. It is not during a major fire that you restrucure the firefighters' department, but afterwards. What you could do however, is change and improve the command team, which should become smaller and communicate faster in times of crisis. That is exactly what Lamfa is proposing.
An element that is somewhat overlooked in the report is the idea of a European Deposit Insurance Scheme (EUDIS). This should be defended by Belgium and other small countries:
* It introduces the necessary debate on 'burden sharing', and therefore the issue that small countries have to support disproportionately (foreign) charges in the financial crisis.
* It will imply more European banking control over time.
Instead of pleading directly for burden sharing and more European banking supervision, which would be bounced by bigger countries, a plea for a EUDIS would imply exactly these elements over time. There is more chance to obtain the result however by going for the latter.
Also, the report proposes a new Systemic Risk Council in Belgium, with members (but much less) from the NBB and the CBFA (macro and micro supervision), with one independent (possibly foreign) member.
De Standaard pointsout that a change of the law of 2002 will be necessary to achieve this new structure.
The summary, and the full report can be found on the website of the Prime Minister.
In "De Tijd", Pierre Huylenbroeck writesa good editorial on the subject.
Address of Mr. Van Rompuy
7 Comments
-
Geert
On 17 Jun, 2009
Toen ik gisterenavond de samenvatting van het Lamfalussy-rapport las kon ik het niet laten nog enkele opmerkingen te formuleren. Enkele citaten en bijbehorende opmerkingen:
Bovenmatige liquiditeit en macro-economische onevenwichten in verscheidene landen hebben de voorwaarden geschapen die leidden tot de crisis.
Bovenmatige liquiditeit? Ik dacht dat centrale banken de liquiditeit sturen. Mag ik hieruit concluderen dat de centrale banken de voorwaarden voor de crisis geschapen hebben? En als bovenmatige liquiditeit de crisis veroorzaakte, waarom doen de centrale banken dan koortsachtig hun best om gigantische liquiditeiten in het systeem te pompen?
Macro economische onevenwichten? Sommige landen hebben een overschot op hun balans, andere een tekort. Degene met het tekort liggen aan de oorzaak van deze crisis; zij hebben te veel gespendeerd en schulden gemaakt en te weinig productieve investeringen gedaan en gespaard. Eerst bubbels blazen en schulden maken om nadien macro-economische onevenwichten met de vinger te wijzen... komaan zeg!
Die onevenwichten leidden tot een belangrijk structureel gebrek aan overeenstemming tussen het aanbod van activa en de vraag ernaar, naast een hectische "zoektocht naar rendement".
Zolang het rendement er is, is de vraag naar activa groot; als het rendement onder nul gaat, verdwijnt de vraag. Dat heeft niks te maken met macro-economische onevenwichten.
Bovendien vergrootten de ontwikkeling van complexe financiële producten in een weinig gereguleerde financiële omgeving alsmede perverse stimulansen de weerslag van de onevenwichten.
Dit is geen probleem van te weinig regulering, dit is een probleem van de bestaande regulering die gefaald heeft. Dat een financieel product complex is, maakt niets uit, als de onderliggende asset naar nul gaat, is men zijn geld kwijt. Punt uit. Het probleem bij banken was echter niet de complexiteit, maar de leverage! Banken, hedgefunds en zowat alle aanwezigen op de 'borrow and spend party' kochten deze producten massaal met geleend geld. Als je dan verliest... De leverage werd mogelijk gemaakt door de... inderdaad ja, perverse stimulansen van centrale banken.
De toekenning van een grotere onafhankelijkheid aan het IMF zodat het meer de bronnen van financiële instabiliteit zou kunnen identificeren en aanpakken in zelfs zijn grootste lidstaten, is aldus een na te streven maatregel.
Het IMF heeft grandioos gefaald. Het zag deze crisis nog niet komen toen hij er al was. Dit fonds nog meer macht geven zal veel helpen... Bronnen van financiële instabiliteit? De belangrijkste bron van financiële instabiliteit is fractional reserve lending en micromanagement van intrestvoeten door centrale banken. De kans dat het IMF die indentificeert als bron van financiële instabiliteit is kleiner dan 0.
Elke analyse van de tekortkomingen van het Belgisch toezichtsysteem brengt onmiddellijk aan het licht dat een echt macroprudentieel toezicht ontbreekt en dat de werking van de CBFA aanzienlijk zou kunnen worden verbeterd.
Er staan ook waarheden in het rapport. De beste verbetering voor de CBFA is het ontslag van de top (sorry, u hebt gefaald, bedankt en tot nooit meer) en de commissie volledig heropbouwen, deze keer met bekwame mensen.
In dit verband besluit het Comité dat het bestaande Comité voor Financiële Stabiliteit (CFS) zou moeten vervangen worden door een Comité voor Systeemrisico’s (CSR) dat zou instaan voor crisisvermijding - i.e. het vermijden, beperken en herstellen van de macroprudentiële systeemrisico’s. Het CSR zou bestaan uit zes leden en zou worden voorgezeten door de gouverneur van de Nationale Bank van België (NBB). Het zou operationeel onafhankelijk zijn maar het zou nauwe banden hebben met de NBB.
Een comité voor financiële stabiliteit dat vervangen moet worden door een comité voor systeemrisico’s voorgezeten door centrale banken die kredietbubbels blazen die leiden tot systeemrisico's. Leuk. Er moeten daar ongelooflijk knappe mensen zitten dat ze dat zelf nog allemaal begrijpen. Als al die slimme mensen denken dat ze nu al een systeemrisico en systeemcrash hebben gezien, dan zullen ze de komende maanden en jaren nog hun ogen opentrekken.
De onderliggende veronderstelling was dat de creatie van grote, in het thuisland gevestigde instellingen niet alleen zou leiden tot een efficiëntere binnenlandse kapitaalmarkt, maar ook tot een grotere werkgelegenheid in diensten met hoge toegevoegde waarde. Men kan zich afvragen of die beleidsdoelen werkelijk zijn bereikt; men kan zich voorts zelfs de vraag stellen of er veel bewijzen zijn voor schaalvoordelen in de bankbedrijvigheid boven een bepaalde minimumomvang.
Grote financiële instellingen hebben vooral toegevoegde schuld gecreëerd en veel ficiteve waarde. Als de schuld op hun boeken implodeert, kan je een kruis maken over de werkgelegenheid. Ondertussen worden deze instellingen gered van hun ondergang terwijl de kleinere spelers die meestal wel goed bezig waren de pot op kunnen. Welcome to the age of zombies. Men moet zich niets afvragen. Men moet hier iets aan doen.
De creatie van grote nationale kampioenen heeft een kostprijs: in tijden van spanning kan het leiden tot een zeer grote budgettaire last.
Een kampioen die een last is in tijden van spanning is geen kampioen maar een verliezer. Het is juist in tijden van spanning dat echte kampioenen schitteren.
Zelfs als men moet toegeven dat alle lidstaten van de Europese Unie, waaronder ook die met minder gezonde overheidsfinanciën, er recent op de een of andere wijze in slaagden hun nationale financiële systemen te redden, ...
Er is niks gered. De schulden zijn verhuisd van de balans van de bank naar de balans van de belastingbetaler. De bank is gered, de belastingbetaler daarentegen...
Als besluit over dit rapport gebruik ik de woorden van Mieke Vogels: "Veel bla bla, weinig boem boem". -
blue-coat
On 17 Jun, 2009
Smeerlappen, he, die door de overheid gecontroleerde centrale banken.
-
Scrutinizer
On 17 Jun, 2009
@Frank
Je was me voor.
100% mee eens.
Dank om me veel schrijfwerk te besparen. -
Theo
On 17 Jun, 2009
Evolution v. Revolution
very realistic report and conclusions
I applaud the chairman for all the comments he made, which unfortunately were taken as a joke!
He exposed the real workings of the institutions... rather the lack of any workings.
What the report suggests is the need for a functional and dynamic institution composed of decision makers and decision takers.
Is not for nothing the Japanese came up with the concept of Kaizen = continuous improvement, with the emphasis being on continuous. -
ivan
On 18 Jun, 2009
Ik denk dat het rapport terecht duidelijk een link legt tussen de macro-economische onevenwichten en de financiële zeepbel. Maar het is duidelijk dat dit de centrale bankiers niet ontslaat van hun verantwoordelijkheid. Die macro-economische onevenwichten zijn er niet vanzelf gekomen. Die zijn het resultaat van beleidskeuzes: in China de keuze voor een exportgericht model en in de V.S. de keuze voor een consumptiegedreven model. Beide keuzes waren voor niets nodig, (Voor China zie: http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=1118019, en het bijhorende boek), en zijn nu uiteindelijk zeer schadelijk geleken. De oplossing voor de crisis houdt dan ook in dat die twee modelelen worden omgedraaid: meer sparen in de V.S. zodat het productieve vermogen van de economie kan worden hersteld, en meer consumptie in China. Als Europa dan kan profiteren van de nieuwe exportmarkt die ontstaat in het Oosten, geraken we zo ook hier uit de crisis.
-
Ara
On 25 Jun, 2009
Met verbazing interview in De Tijd gelezen: 'Kritiek op CBFA mist elke grond' Jean-Paul Servais geeft criticasters lik op stuk.
