Het Canadese zwarte goud

Oliezand, teerzand, tar sands, vuile olie... er zijn verschillende benamingen voor de grote hoeveelheid onconventionele olie die vastgehouden wordt in de Canadese bodem. Met een olievoorraad van ongeveer 170 miljard vaten in 2008 bezit Canada de tweede grootste voorraad ter wereld (na Saudi-Arabië), en is de bevoorradingszekerheid van Noord-Amerika verzekerd.

Het winnen van olie uit teerzand is een duur en ingewikkeld proces. De kostprijs bedraagt ongeveer 80 dollar per vat, wat de techniek alleen rendabel maakt bij een voldoende hoge olieprijs. Het proces wordt beschreven in De Tijd van afgelopen weekend :

De Canadese teerzandwinning in een notendop: de olieproducenten overgieten het Albertazand met water (twaalf vaten water voor een vat olie, dankzij hergebruik vier vaten water per vat). Dat doet het kleverige bitumen bovendrijven. Bitumen is perfect om kano’s - populair in Canada - waterdicht te maken, maar nutteloos als brandstof. Pas na nog een tweede bewerking is het goedje liquide genoeg om naar de raffinaderijen te sturen.

Deze vorm van oliewinning heeft echter een immense milieubelasting tot gevolg.

Er zijn ruwweg drie grote uitdagingen voor het milieu: de luchtvervuiling door CO2-uitstoot, het kappen van de Arctische oerbossen om teerzand te ontginnen en het waterprobleem. ‘Water is de grootste uitdaging’, zegt Randy Mikula, onderzoeker van CanmetENERGY. De afgegraven mijnen laten door het gebruik van het water onvruchtbare lagunes achter.

Internationaal komt er veel kritiek op het beleid van de Canadese overheid. President Obama moest zijn uitspraken over de oliezanden matigen, om de belangrijkste olieleverancier van de VS niet voor het hoofd te stoten. Publicaties van milieugerelateerde organisaties zoals het WWF , National Geographic en Greenpeace leidden tot ongenoegen bij verschillende Canadese politici.

Los van deze discussie raakte recent bekend dat China een deel van de Canadese oliezanden in handen krijgt:

Canada and China have signed a deal that will see PetroChina, the market arm of the state-owned China National Petroleum Corp., investing $1.7 billion in two Canadian tar-sands deposits in Alberta.

Een deal die de Amerikaanse overheid - die rekent op de oliezanden om haar bevoorradingszekerheid te waarborgen - waarschijnlijk even deed slikken:

If successfully exploited, the tar-sands development will secure for China's energy-hungry economy a substantial resource from about 5 billion barrels equivalent of "best case" bitumen.

Kortom, een interessante discussie op verschillende vlakken...