- Your history
Zal de ECB ook op haar velg rijden?
Binnen de Europese Centrale Bank (ECB) is er een grote spanning aan het ontstaan. De druk om de Angelsaksische weg op te gaan is erg groot. Ook het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dringt aan om de rente in de eurozone verder te laten dalen. Tegelijk is voor een aantal orthodoxe centrale bankiers de 1%-rentegrens een psychologische barrière. Als de ECB de centrale rente met een 0 (zero, nul) laat starten, zitten we dicht bij 'gratis geld'. Orthodoxe centrale bankiers huiveren van deze idee. De vraag is immers of dit een oplossing zou kunnen zijn voor een probleem dat er gekomen is omdat geld te gemakkelijk voorhanden was. Met andere woorden, de oplossing kan toch moeilijk bestaan uit een tactiek die het probleem mee heeft gecreëerd.
U herinnert zich toch nog de periode 2001-2004, toen de Amerikaanse centrale bank de rente zo ver mogelijk verlaagde, waardoor de kredietzeepbel kon ontstaan?
In mijn column van 21 november 2002 (getiteld 'Greenspan fietst op zijn velg') legde ik uit dat dit tot problemen zou leiden.(Het dieptepunt van de S&P500 was uiteindelijk 788,9, we staan vandaag op 851.9).
Alle punten die in het artikel stonden, kan ik nu herhalen. Een té lage rente zal dit probleem niet verhelpen. Sparen moet aantrekkelijker worden, investeren gebeuren met gezonde rentetarieven in de modellen, kredieten mogen niet geduwd worden maar moeten gebaseerd zijn op economische logica en noodzaak.
Een nog lagere rente zal uiteraard een aantal economische voordelen bieden. Maar die wegen niet op tegen een groter aantal nadelen die door economen al te veel worden vergeten.
De centrale bankiers wereldwijd zijn de groteske fouten aan het herhalen van de bankiers in het afgelopen decennium. Als centrale banken agressief de evenwichten verlaten, en extreme experimenten starten met geld en krediet, dan zal de schade groter worden en het probleem langer duren. Wat we nodig hebben, is een herstel van evenwichten, van normen en van behoudsgezinde geldpolitiek. Als we de geldkranen verder blijven verkrachten, zal het kapitalistische systeem ten onder gaan. Greenspan fietste op zijn velg, en het Amerikaanse banksysteem reed plat. De ECB moet haar banden niet verder aflaten, maar de weg naar orthodoxie opnieuw inslaan.
Het is niet te laat, maar ik vrees dat er momenteel niemand nog de gezonde regels van bankieren en centrale bankieren kent. Het Angelsaksische financiële en economische model heeft compleet gefaald. De landen die er het dichtst bij stonden, werden het zwaarst getroffen. De eurozone, met de ECB als laatste bastion, heeft nog kans om niet die catastrofale weg op te gaan. Laat Frankfurt weerstaan aan de Angelsaksische sirenenzang.
10 Comments
-
Bart
On 24 Apr, 2009
Wat (indien iets) kunnen gewone mensen doen om de schade te beperken indien de ECB zwicht onder de Angelsaksische druk?
-
Erna Van den Bulcke
On 24 Apr, 2009
Kunnen we geen petitie maken, moet Geert niet wat luider roepen over dit gevaar ?
-
koen2
On 24 Apr, 2009
Maakt U zich vooral niet de minste illusie: als Europa de Anglosaksen niet vanzelf volgt, zal het daar op termijn toe gedwongen worden wegens de lagere dollar en het lagere pond.
Men gaat alles in de strijd gooien tegen de lage groei en bijhorende deflatie. De inflatoire geldboom moet ten alle koste worden verder gezet. En als het (shadow) bank systeem daar niet meer voor kan zorgen (via lagere rente etc.), zal men het op andere manieren proberen.
Niemand weet zeker waar dit gaat toe leiden, maar het is, me dunkt, in elk geval aangeraden om fysiek goud in huis te hebben. -
frederic
On 24 Apr, 2009
@Bart,
dan kun je de schade enkel beperken door goedkoop geld te lenen bij wijze van spreken.
@Erna,
Zie post Koen2 , ik denk dat er niet echt iets tegen te doen valt. In een zeker zin hoop ik toch op een goede inflatiegolf, het is de enige manier om de staatschulden terug te beperken tot een normaal niveau tov het BBP. Het is misschien onethisch maar wel realiteit en al de rest is utopie -
Koen D.
On 24 Apr, 2009
Martin Armstrong -> moet de rente in Europa overal even hoog zijn?
The Disaster of One Size Fits All
Just prior to the formation of the Euro, I was giving numerous seminars on the subject and warning that the one-size-fits-all policy will not work and may be the undoing of the European Union. Some people believed that just because I was an American I was naturally pro-America. But that was certainly not true. The key warning I was illustrating at that time is starting to come to the surface. Let me make this perfectly clear. I believe Europe can survive and reverse the trend if it listens to reason!
Politicians have no long-term view because their self-interest is to merely win the next election. No one will run for office on a claim that they prevented a disaster. You just don’t know what could have happened! Just as President Obama is taking every possible wrong step that will ensure that this global economic disaster gets far worse, his advisers truly know nothing about history, trends or have any practical real world experience from the private sector to draw upon. How can we expect them to understand when such people have only lived within the bubble of government and convince themselves they have all the answers?
Before there were central banks, the perpetual swings in the economies of the world rose and fell not in unity, but diversity according to the local economic mix. In the United states, these regional capital flows created localized booms and busts. For example during the Gold Rush of California, inflation in that region was running at multiples of that on the East coast. There were even $50 gold coins being privately minted in California whereas the largest denomination in the east was $20. When the San Francisco 1906 Earthquake hit, the insurance companies were in the East and the claims were in the West. The flow of capital left cash shortages in the East that contributed to the Panic of 1907 causing call rates to rise to 125% on the NYSE.
The analysis that followed the Panic of 1907 came to the realization that there had been a capital flow problem. The answer led to the creation of the Federal Reserve Bank in 1913 with its 12 branches. Why were there so many branches? What is not widely known today is that each branch operated independently. In other words, there could be 12 different interest rates. If cash was tight in California, that branch could raise rates by 1% and that would attract capital flows for investment.
The mistake of the Euro that is now starting to pull apart the entire system, is that the model used was that of the United states post-World War II. Because of Franklin Roosevelt and World War II, central power seemed to be the main goal. The independent status of the 12 branches was usurped into Washington and never given back. This usurpation of power completely altered the ability to manage the economy and thus, the Europeans based their model upon the mistakes of the United States. Just as there were regional distinctions in the United States, the same exists in Europe. The Euro is being torn apart by the ignorance of economic history.
The way to save the Euro before it is too late is to allow interest rates to float independently within each nation. This is necessary to allow capital to flow naturally to the regions that need it the most. Unless the Euro is fundamentally restructured, it is following the path of destruction that has been tearing apart the US economy not to mention many others. For example, in Canada, the central bank was raising rates to fight real estate speculation in Toronto. At the same time, it was putting farmers and miners into bankruptcy in Vancouver. There can be no one-size fits-all economic policy. -
Theo
On 24 Apr, 2009
This is very simplistic. Selective history analysis also speaks of ignorance... such as trade and money flows within the EU.
Look at what has happened to those countries which are within the EU but don't have the Euro.
Each country within the EU also has its own fiscal policies. The rest is politics and economic dynamics. -
koen2
On 24 Apr, 2009
Uit The Economist van ... 20 februari 1999.
Het 'Friedmaniaans' uitgangspunt van dit artikel is zeer duidelijk: deflatie kan vermeden worden, maar dan moeten centrale banken hun ding doen...
The new danger.
FOR several decades the bogeyman for most rich economies has been inflation. Policymakers began to fight it seriously 20 years ago, when Paul Volcker, chairman of America's Federal Reserve, dramatically tightened monetary policy. Countries from Britain to Brazil then joined the fray. With great success: the average inflation rate in the G7 economies is now a mere 1%, the lowest for half a century. But even as the old enemy seems quiescent, a new and possibly more dangerous one may be rising up: deflation.
...
The world economy is precariously lop-sided. Even as America's economy continues to surge, much of the rest of the globe is drifting towards deflation. It is scary that America's boom, fuelled by an unsustainable stockmarket, is now the main prop for global demand. For how much longer? Global deflationary pressures are already choking American profits, making its share prices look ever more overvalued. This could yet topple the stockmarket. No wonder American policymakers are urging Japan and Europe to reflate.
Most economists believe that a repeat of the 1930s is unlikely, if only because people ought to have learned from their mistakes. Yet central banks failed to foresee either the 1930s depression or the great inflation of the 1970s. A big concern for the world economy may now be that central bankers, having successfully scotched that inflation, will prove too slow to come to grips with the prospect of deflation. -
koen2
On 24 Apr, 2009
het is een prachtig voorbeeld van de invloed die een paradigma (in casu het friedmaniaanse) kan hebben op het denken (zelfs op dat van een klassetijdschrift als the economist)
dat pardigma is: deflatie kan vermeden worden, als de cb's maar de juiste actie ondernemen, de grote depressie was louter aan de fed & de overheid te wijten, etc.
persoonlijk vind ik dat voluntaristische waanzin, maar het is het heersende paradigma, en dat gaat niet snel veranderen
nog uit 1999:
Time to reflate
There seems little likelihood that prices will ever fall by anything like as much as in the 1930s. Prices and wages are today much stickier, especially in services (which account for a far bigger chunk of economies), and policymakers reckon, post-Keynes, that they now understand better how to use monetary and fiscal weapons to prevent deflation. Yet Japan shows that the threat of deflation is real even in a modern economy if policymakers blunder.
Inflation, as Milton Friedman once said, "is always and everywhere a monetary phenomenon". So it is with deflation. It can be prevented by appropriate policies. Overly tight monetary policies, and the straitjacket imposed by the gold standard, were largely to blame for the prolonged deflation in the 1930s.
So how to respond to today's deflationary risks? The widening output gap and sluggish nominal GDP growth are both signals that monetary policy in the G7 economies, taken as a whole, is too tight. Not in America, certainty; but both Europe and Japan are operating below normal capacity. Yet oddly, as John Makin, an economist at the American Enterprise Institute, points out, these economies have done less to ease monetary policy since the middle of last year than America, whose economy least needed a boost.
Japan's monetary conditions have, in effect, tightened as a result of higher bond yields and a stronger yen, though policy makers are trying to reverse these. In the euro area, nominal short-term interest rates have been cut, but real rates are barely any lower than they were last June, because inflation has fallen. American real interest rates, in contrast, have fallen by two-thirds of a percentage point.
The world economy is, in short, precariously balanced on the edge of a deflationary precipice. Policymakers still have ample time to use their monetary and fiscal weapons to prevent deflation. The danger for some central bankers is that, having for now seen off the threat of inflation, they rest on their laurels and fail to confront the possibility of deflation. That would be foolish indeed. For history has shown that once deflation takes hold, it can be far more damaging than inflation.
