'Freak events' en klimaatwijziging

Hebt u ook de beelden gezien van de stofstormen in Australië en Nieuw-Zeeland? Het leek wel alsof een nucleaire wolk over sommige steden neerdwarrelde. En volgens metingen was de wolk ook radioactief, omdat ze ontstond in een deel van de woestijn waar ook aan uraniumontginning wordt gedaan.

Dediscussie is al aan de gangof ook dit weerfenomeen niet te wijten is aan de klimaatwijziging. Wat vaststaat, is dat'freak events'veelvuldiger voorkomen, en dat in het algemeen genomen er goede redenen zijn om aan te nemen dat de klimaatwijziging en opwarming hierin een rol spelen.

Wat we vandaag zien in Australië, is geen toeval. De droogte in het land heeft nu al grote gevolgen voor de landbouw en de voedselproductie. En dat zal alleen erger worden. Ook de VS mag zich verwachten aan hetzelfde fenomeen.

Hoe komt het dan dat we niet meer doen om de opwarming tegen te gaan?

Paul Krugman tracht vandaag inzijn column in de New York Timeshierop een antwoord te bieden.Een eerste reden is dat mensen vergeten.De 'freak events' gebeuren verspreid, en niet elk jaar op dezelfde plaats. New Orleans is al van 2005 geleden... En wie durft te stellen dat het te wijten was aan klimaatwijzigingen? Er zijn altijd stormen geweest in de Golf van Mexico, remember Galveston... Dat er echter meer en zwaardere stormen, orkanen en tyfonen zijn, kan moeilijk ontkend worden.

Een tweede reden volgens Krugman is dat het enorme wijzigingen vraagt van bestaande belangen. Iedereen is voor klimaatplannen, totdat ze zien wat de impact is op de eigen activiteiten. Volgens Krugman (en wat ik ook in het boek 'Econoshock' heb geschreven) is er echter een positieve noot: de plannen om de opwarming te stoppen, zijn economisch haalbaar. Terwijl de klimaatspecialisten in sneltreintempo hun voorspellingen zien uitkomen - vroeger dan verwacht -, zijn economen het erover eens dat de kosten om emissies te verminderen lager zijn dan verwacht.

Part of the answer is that it’s hard to keep peoples’ attention focused. Weather fluctuates — New Yorkers may recall the heat wave that pushed the thermometer above 90 in April — and even at a global level, this is enough to cause substantial year-to-year wobbles in average temperature. As a result, any year with record heat is normally followed by a number of cooler years: According to Britain’s Met Office, 1998 was the hottest year so far, although NASA — which arguably has better data — says it was 2005. And it’s all too easy to reach the false conclusion that the danger is past.

But the larger reason we’re ignoring climate change is that Al Gore was right: This truth is just too inconvenient. Responding to climate change with the vigor that the threat deserves would not, contrary to legend, be devastating for the economy as a whole. But it would shuffle the economic deck, hurting some powerful vested interests even as it created new economic opportunities. And the industries of the past have armies of lobbyists in place right now; the industries of the future don’t.

Nor is it just a matter of vested interests. It’s also a matter of vested ideas. For three decades the dominant political ideology in America has extolled private enterprise and denigrated government, but climate change is a problem that can only be addressed through government action. And rather than concede the limits of their philosophy, many on the right have chosen to deny that the problem exists.

So here we are, with the greatest challenge facing mankind on the back burner, at best, as a policy issue. I’m not, by the way, saying that the Obama administration was wrong to push health care first. It was necessary to show voters a tangible achievement before next November. But climate change legislation had better be next.

And as I pointed out

, we can afford to do this. Even as climate modelers have been reaching consensus on the view that the threat is worse than we realized, economic modelers have been reaching consensus on the view that the costs of emission control are lower than many feared.

So the time for action is now. O.K., strictly speaking it’s long past. But better late than never.