De grenzen van de groei

Stephen King, de econoom van HSBC die de bubbel van 2000 voorzag, isnu pessimistisch over de economie...

Het rapport leest als een boek van euh ... Stephen King, horror dus. Maar de groeivoorspellingen voor de VS (-0,9% in 2009 en +2,4% in 2010) zijn dat zeker niet. Happy end.

Als Bernie Madofflongzit op het gebruik van het woord "Ponzischema" kan het nog goed komen met zijn fonds. Sindsdien wordt er over niets anders gesproken. Lezer Klaas Balsstuurt een interessante linkover andere onhoudbare schema's (wij meldden al de sociale zekerheid in Europa). Tim O'Reilly citeert Herman Daly (een ex-econoom van de Wereldbank) en dat klinkt heelEconoshock:

Growth in US real wealth is restrained by increasing scarcity of natural resources, both at the source end (oil depletion), and the sink end (absorptive capacity of the atmosphere for CO2). Further, spatial displacement of old stuff to make room for new stuff is increasingly costly as the world becomes more full, and increasing inequality of distribution of income prevents most people from buying much of the new stuff—except on credit (more debt). Marginal costs of growth now likely exceed marginal benefits, so that real physical growth makes us poorer, not richer (the cost of feeding and caring for the extra pigs is greater than the extra benefit). To keep up the illusion that growth is making us richer we deferred costs by issuing financial assets almost without limit, conveniently forgetting that these so?called assets are, for society as a whole, debts to be paid back out of future real growth. That future real growth is very doubtful and consequently claims on it are devalued, regardless of liquidity.

...

The closer the economy approaches the scale of the whole Earth the more it will have to conform to the physical behavior mode of the Earth. That behavior mode is a steady state—a system that permits qualitative development but not aggregate quantitative growth. Growth is more of the same stuff; development is the same amount of better stuff (or at least different stuff). The remaining natural world no longer is able to provide the sources and sinks for the metabolic throughput necessary to sustain the existing oversized economy—much less a growing one.

Kort samengevat betekent het dat toekomstige groei minder kwantitatief en meer kwalitatief zal worden. Dat is iets waar ik me goed in kan vinden. De toekomstige groeimotoren (energie - milieu) passen daar naadloos in. We hebben de limieten van de wereld bereikt.China heeft de onhoudbaarheid van het oude groeimodel bewezen. Tijd voor een nieuw groeimodel, dat op een volledig andere basis is gebouwd. Dat is de essentie van Econoshock. Dat is niet het einde van de wereld, maar het begin van een post-Econoshock nieuwe economie.