Schok 3 - Informatie- en communicatietechnologie

@ Geert
Op pagina 152 van het boek zegt U dat een van de realistische gevolgen van de nieuwe economie ‘defaltie door tussenschakels is’. Bedoelt U hiermee dat de productiekosten steeds lager worden?
Bedankt.

Inflatie versus deflatie

@ Frank

U zegt:
“deflatie is niet gelijk aan een stelselmatige en continue daling van de geldhoeveelheid. Deflatie is een daling van de hoeveelheid geld en krediet. Er komt geld bij dankzij onze slimme centrale bankiers. Het is de waarde van kredieten die implodeert die de deflatie veroorzaakt!”

Eh…wat is het verschil? Als de waarde van de kredieten meer implodeert dan er geld bijkomt door de centrale bankiers, daalt de geldhoeveelheid me dunkt.

U zegt:
“Het logische gevolg van de kredietcrisis is een bestedingscrisis” is zo’n typische uitspraak van iemand die enkel inflatie meemaakte”

Ik snap nog steeds niet wat er verkeerd is aan deze stelling. We zitten nu eenmaal in een economie die teveel gebaseerd is/was op krediet, bijgevolg is het logisch dat als deze kredieten er niet meer zijn er een bestedingscrisis uit voortvloeit.

U zegt:
“Wie zegt dat inflatie van 2% ideaal is? Bestaat een ideaal inflatiecijfer? Hoe kan je dat bepalen? Als er al iets bestaat als een ideaal inflatiecijfer, hoe weet je dan dat centrale banken dat ideaal cijfer kunnen bekomen? Bestaat er een methode om dat te doen? Het antwoord op al die vragen is NEEN. Centrale banken moeten uit de weg gaan en de markteconomie laten werken.”

Een inflatie van 2% nastreven wordt als ideaal beschouwd omdat het net ver genoeg van de 0% ligt om deflatie ten allen tijde te vermijden en niet hoog genoeg is om negatieve effecten te hebben (shoe leather costs, menu costs,nadeel voor schuldeisers…)…dit is met andere woorden het reslutaat van eeuwen denkwerk. In de toekomst zal uitwijzen of het wel juist denkwerk was (waarschijnlijk niet er zal altijd nieuwe informatie voor meer duidelijkheid zorgen) maar bon er is wel degelijk over nagedacht. Centrale bankiers die uit de weg geruimd moeten worden, dit is een uitspraak van een rasechte (neo)klassieker. Deze wijze van denken heeft in het verleden alleen geleid tot verkeerde conclusies waardoor net andere stromingen zijn ontstaan, wat meer compromis met het monetarisme en keynesainisme lijkt me toch beter.

Inflatie versus deflatie

Persoonlijk vind ik dit artikel niet goed. Ik ben zeker akkoord met enkele stellingen, bijvoorbeeld dat men niet moet kijken naar de CPI maar naar de geldhoeveelheid om de deflatie te berekenen. Maar ontkennen dat deflatie (een stelselmatige en continue daling van de geldhoeveelheid) slecht is voor de economie vind ik nonsens. Japan is het mooiste voorbeeld. De Japanner heeft een hoge spaarquote en is bovendien slim, de keynesiaanse deficit spending kon niet baten aangezien de japanner het ricardiaanse equivalentietheorema doorhad. Deflatie heeft ervoor gezorgd dat Japan reeds 20 jaar stilstaat. Om nog maar te zwijgen van de overheidsschuld die steeds groter wordt bij deflatie. Waarom zou een lichte inflatie van 2 % per jaar zoals de ECB en Feb nastreven niet goed zijn voor de economie? Het verwijdert ons van het deflatiegevaar en bovendien creert het een zekere stabiliteit voor de consument en investeerder. Ok, in Geert’s boek econoshock pleit hij ervoor om de conjunctuurcycli vooral niet af te zwakken of te onderdrukken omdat nu en dan een terugval zuiverend werkt, ik ben daar ook van overtuigd, maar toestanden zoals vóór 1980 waarbij hoge inflatie wordt afgewisseld door hoge deflatie creert alleen maar onstabiliteit, waardoor lange termijn projecten niet gestimuleerd worden.
Ook vraagt U zich af waarom geen enkele politicus er aan gedacht heeft gewoon niets te doen en de vrije markt zijn werk te laten doen naar een nieuw evenwicht. U zegt ook dat dit geen bestedingscrisis is maar een kredietcrisis. Ik vind dit een bijzonder vreemde opmerking, ofwel interpreteer ik hem verkeerd als dat al kan. De logische gevolg van de kredietcrisis is volgens mij toch een bestedingscrisis. We zitten momenteel overduidelijk met overproductie, hoge werkloosheid,…dus het is wél een bestedingscrisis. In de jaren 30 dacht men ook dat de vrije markt naar een nieuw evenwicht bij potentiele outputniveau zou tenderen. Het was net toen dat men leerde dat dit niet gebeurde. Bij een vraagschok is er geen ‘invisible hand’ die ervoor zorgt dat de economie tendeert naar een evenwicht bij volledige werkloosheid, dat is net wat Keynes ons bijbracht (ok, de monetaristen beweren iets anders, maar toch Keynes zal zeker een punt hebben). We zitten nu eenmaal met rigide lonen en is dit op zich slecht? Het creert stabiliteit maar tegelijkertijd onflexibiliteit. We zitten er nu mee waardoor als we deflatie toelaten (zoals U toch bepleit), we bij rigide lonen sowieso met een verhoogde werkloosheid zitten. Er zal een nieuw evenwicht bereikt worden op een niveau beneden volledige werkloosheid! Is dit dan beter? Dit is niet echt welvaartsoptimaliserend. Monetaire en fiscale stimuli hebben volgens mij zeker hun nut, al was het maar om deflatie te vermijden.

Natuurlijk ben ik akkoord met het feit dat de kredietverlening en de geldbasismultiplicator ongehoord hoog waren. We moeten beginnen leven naar onze stand. Maar deflatie..hmm

Zoek de denkfout - meer updates - reacties in de FT

de rus voert hier gewoon onbewust de taak uit van bank (maar dan zonder rente), waardoor de geldhoeveelheid vergroot via het multiplicatoreffect. Op het einde van de rit wordt het uitgeleende geld terugbetaald aan de rus. Volgens mij geldt de term quantitative easing enkel als de centrale bank nieuw geld in het systeem pompt om vervolgens door banken uitgeleend te worden en de geldhoeveelheid te vergroten. Hier gebeurd de geldcreatie met bestaand geld. Je zou kunnen spreken van een daling van het kasreservepercentage. Ben ik juist?