Mij is dat in elk geval niet duidelijk. Zoals Carl Van Keirsbilck en sommige anderen terecht aanhalen zijn er namelijk verschillende ontwikkelingsvlakken. Sociale wetenschappen/vaardigheden (met aandacht voor participatie, verdraagzaamheid, diversiteit, enz…) of eerder objectievere vlakken zoals exacte wetenschappen.

Verder is er nog een belangrijk onderscheid tussen de gevolgde onderwijsmethodieken. Wordt de nadruk gelegd op feitenkennis of op oplossingsgericht denken (via open-boek-examens)? Leunen deze laatste niet veel meer aan bij de huidige kennismaatschappij, waarbij alle kennis ter wereld al lang niet meer te vatten is in één brein?

Veel onderzoekers zijn het er trouwens over eens dat er vele vormen van intelligentie bestaan (7, 8 of meer?). Al een geluk… dat we bvb. kunnen genieten van muzikale genialiteit. En er is ook nog zoiets als persoonlijke ontwikkeling en inderdaad ook werkervaring. Voor beide is een doorsnee-schoolloopbaan te beperkt.

Dus, “leerwinst”? Hoe ga je dit alles meten? En hoe ga je scholen bestraffen of belonen? Is een neurotische vakidioot meer punten waard dan een empathische middenmoter? Wanneer wel, wanneer niet? In welke functies? Een louter economische benadering voldoet ook hier niet. Diversiteit is een feit en het leren omgaan hiermee nog veel meer. Een zeer moeilijke opgave, die zich trouwens niet enkel binnen de schoolmuren moet afspelen.

Ook hier bij ons zou dit model van Finland dringend moeten ingevoerd worden.
Sommigen voelen dit aan als een bedreiging tegenover anderstaligen, nieuwkomers.
Ook politiek ligt dit gevoelig, alhoewel ik dit moeilijk kan begrijpen.
Jammer, want het is een grote kans die de overheid op die manier kan bieden aan anderstaligen, nieuwkomers en die zij met beide handen zouden moeten grijpen.
Indien de overheid en de mensen zelf hier niet dringend willen aan meewerken (too little too late) zal de schade, naar de toekomst, toe groot zijn voor iedereen.
Alvast zullen zij dan uit de boot vallen en in de marginaliteit terechtkomen en… zeker voor hen dan: “there is no change of “a good job”.

betreft: “Ouders hebben ook plichten tegenover hun kinderen en de maatschappij”
Inderdaad, een verplicht minimum aantal dagen in de 3e kleuterklas is een voorzichtige aanzet, maar m.i. too little too late. Finland kan hier tot voorbeeld dienen: VERPLICHT intensief taalonderricht gedurende ongeveer 20u/week voor anderstalige kinderen voor ze in het 1e LJ starten. Kinderen worden hiervoor in kleine groepjes van 4-5 kinderen geplaatst.

Volledig mee eens.
Het maximum wordt echter uit die elite helemaal niet gehaald. Zij moeten meelopen aan het tempo van de “gemiddelde” leerling of student.
Hierdoor krijgen wij het effect dat de knapste koppen sterk”afgetopt” worden, dat de middelmatigen wat hoger opgetild worden en dat de zwakkeren niet zoveel bijleren.

Men spreekt ook graag over het “watervalsysteem”.
De praktijk leert dat vele ouders hun kinderen in een studie-
richting plaatsen die wat te hoog gegrepen is voor hen.
Jongeren kunnen immers nog erg evolueren.
Als het nadien echter fout loopt moet men niet afkomen met:
“Dit is door het watervalsysteem”.

@Jan P

Je schrijft:”….al lijkt het op het eerste gezicht sociaal om de onderste laag eerst te helpen.”
Wie bedoel je hier me “de onderste laag”?
De ervaring leert dat het heel moeilijk is om die onderste laag te helpen, want die helpt zichzelf vaak niet.
Jongeren uit “de onderste laag” komen vaak uit gezinnen waar de ouders zelf tot de middag in bed liggen, dus niet gaan werken en er helemaal niet op toezien of hun kinderen al dan niet op school zijn. Dus, later geen kans op “a good job”.
Deze groep jongeren groeit gestaag.
In dit geval kan zels de vraag gesteld worden of deze groep “eerst” moet geholpen worden.
Misschien is dit ook wel sociaal onrechtvaardig.
Naar mijn mening zouden er eerder maatregelen moeten komen zodat hier ingegrepen wordt.
Ouders hebben ook plichten tegenover hun kinderen en de maatschappij. Als zij zwaar tekort schieten moet er misschien een sanctie tegenover staan.
Voor mijn part mag men dan “eerst” de elite helpen.

Uiteindelijk vind ik dat iedere jongere in het onderwijs moet krijgen waar hij recht op heeft.

Klopt als een bus. Niet alleen via je voorbeeld zoals de poetsvrouwen bij Microsoft, maar ook via de herverdeling ten gevolge van meer economische groei en hogere inkomens van die top.

Zelfs bij Microsoft werken ook poetsvrouwen; Ook bij onze high tech bedrijven werken laaggeschoolden.

Als je dus niet het maximum haalt uit de elite van de leerlingen zal dat ook ten koste gaan van de laaggeschoolden. Je kan zelfs de vraag stellen of het investeren in de laaggeschoolden nog iets zal uithalen in Belgie nu er nog nauwelijks industrie overblijft.

De conclusie lijkt me in elk geval te zijn om de top niet te vergeten, al lijkt het op het eerste gezicht sociaal om de onderste laag eerst te helpen.

Voor de 20-25% sterkste leerlingen, ja.

Het idee dat je een “optimale” handleiding (en die altijd “perfect” functioneert in alle mogelijke omstandigheden) kan neerschrijven die precies uitlegt aan een doorwinterde leraar hoe hij het best les kan geven aan een klas is niets minder dan absurd.