A Sustainable New Deal for Belgium
Posted on 16. Nov, 2009 by Geert in Actualiteit, Green Corner, de groene economie
A seminar on ” A sustainable new deal for Belgium” was held today in Brussels.
Some think that a small country cannot participate in the Green New Economy. I have a different opinion. In the seminar, I have outlined my view that a small country like Belgium has certain characteristics that make it the ideal location for a profitable, sustainable new deal.
I will come back on this topic during the week. As an appetizer, I give you already the chart of my introduction:
One of the striking features of such seminars, is that it is mostly assisted by people from the government sector, lobby sector, NGO’s and European institutions. Almost no representatives from companies.
This leads to questions like “shouldn’t we abolish capitalism”, which is then discussed by the panel in full length.
39 Responses to “A Sustainable New Deal for Belgium”
Leave a Reply
Heleen Van Hoof
Heleen Van Hoof is the chief editor of the Econoshock 'Green Corner'.She holds a degree as
"Civil Engineer", and has an extensive experience in energy, alternative energies and environmental issues.
On this blog, she inspires the Econoshock-readers with news on energy, the green economy and sustainable economics.
To contact Heleen: greencorner[at]econopolis.beFor press and media : +32/3/3666.555
Yannick Verdyck
16. Nov, 2009
Marc Faber zou volgens mij hierover zeggen:
“The idea of a “Sustainable New Deal” is absolute madness, it is a result of the typical economic “thinking” of the FED and the likes of Krugman en Mankiw. Which in my opinion is braindamaged!”
Ik heb over de hierboven voorgelegde benadering echt een heel slecht gevoel. Nog meer als ik er kort de basisconcepten op de website van frdo op na lees.
Geert
16. Nov, 2009
@Yannick : investeren in een nieuwe energiecentrale, in duurzame energie, in de R&D voor een auto voor de toekomst etc. Dat geeft me geen slecht gevoel.
Wél als dit door de overheid zou gemonopoiiseerd worden.
Maar investeren in een duurzamere economie geeft me geen slecht gevoel.
Dat heel deze beweging wordt gedomineerd door eerder extreme groeperingen zou jammer zijn.
Het mooie van C2C is dat het net buiten de extreme sfeer is gebleven, en een erg goed partnership met het bedrijfsleven is geworden. Dàt is de juiste houding denk ik.
Yannick Verdyck
16. Nov, 2009
Zo’n “New Deal”-programma kost toch meestal extra geld (anders is de naam misleidend gekozen). Wie zou dat moeten financieren (belastingsbetaler?) en wie zou dat beheren/uitstippelen (en hoeveel geld gaat men bijvoorbeeld al verbruiken bij de “planning”)?
Ik heb overigens niks tegen het bouwen van een energiecentrale, maar waarom zou zoiets eigenlijk gesubsidieerd moeten worden? Bovendien als de energiecentrale in kwestie werkelijk commercieel beter/rendabeler is, dan is de eventuele subsidie/steun sowieso niet van belang.
Dat er überhaupt een aantal groeperingen over gaan beslissen welk project “juist” is en welk project “niet juist” is, gaat in tegen de elementaire marktwerking. Je kan onmogelijk vermijden dat er een aantal -te betreuren en kostbare- fouten gaan gemaakt worden en dit met belastinggeld. De invloed van het gelobby van belangengroepen op de werking van de vrije markt is in de grote meerderheid van de gevallen steeds nefast gebleken in het verleden.
Sta mij toe een gezonde portie wantrouwen te hebben bij de hele zaak.
WimV
16. Nov, 2009
@Yannick:
Je schreef: “De invloed van het gelobby van belangengroepen op de werking van de vrije markt is in de grote meerderheid van de gevallen steeds nefast gebleken in het verleden.”
De invloed van het gelobby van economische belangengroepen op de maatschappij is in de grote meerderheid van de gevallen steeds nefast gebleken in het verleden.”
Kortom: met dergelijke redeneringen geraken we nergens…
Yannick Verdyck
16. Nov, 2009
@ WimV
Laten we ophouden met te denken als goede huisvaders, laat ons ophouden met na te denken over kosten en baten, laat ons ophouden met “economisch” (wat een vies woord he) te denken. Kortom laat ons het echte economische denken eens overlaten aan de sociologen…
De alwetende sociologen, die elk probleem feilloos weten op te lossen door er belastinggeld tegenaan te gooien. Het is oh zo makkelijk he, problemen oplossen door de rekening door te sturen naar een ander…
Het soort redeneringen dat jij er op na houdt heeft ons in deze gigantische problemen geleid in de eerste plaats.
Maar nee hoor als het van jouw zou afhangen, dan zouden we nog meer geld moeten uitgeven aan projecten (aan welke “nuttige” productieve (excuseer sociale) is mij een raadsel).
Dat allemaal in de – met alle respect – naïeve hoop dat al onze problemen (te beginnen met de budgettaire) zich als “vanzelf” zullen gaan oplossen.
Yannick Verdyck
16. Nov, 2009
Ik weet overigens wat ik schrijf, maar als jouw commentaar niet verder komt dan het toevoegen van het woordje “economische”(om de één of andere reden bestaan er geen sociale en groene belangengroepen, maar enkel “economische”). Dan kan ik niet anders dan met dat soort argumenten geen rekening te houden.
WimV
17. Nov, 2009
Wat betreft het doorsturen van de rekening naar anderen: wat is het verschil met het doorsturen van “rekeningen” (milieukosten of milieuschade) naar andere landen, andere generaties, enz….? Of is de afwenteling van milieuproblemen dan énkel een illusie, uitgevonden door gewiekste sociologen die hun broodwinning zien in ecologische leugens?
Trouwens: is een milieudoelstelling alleen maar een sociale doelstelling? Of misschien soms ook een noodzaak en bijkomend ook potentieel positief voor de economie zelf (o.a. energie-onafhankelijkheid, piek-oil versus de grondstoffenbehoefte voor de chemische industrie, enz…)? Er zijn ook milieu-activisten die integraal durven nadenken. Economie hoeft dan geen vies woord te zijn, maar de economische stimulansen zijn vaak niet zaligmakend (want ze leiden tot nog toe vooral tot immobilisme i.p.v. tot de vaak beloofde “New Green Deal”), juist omdat ze bij hun rendabiliteitsbepaling ontzettend veel aspecten buiten beschouwing laten.
Wat sommigen nogal eens vergeten is dat “nestbevuiling” geen optie is in het kader van een duurzame economie. Hoe kan een economie duurzaam zijn als men de aarde niet duurzaam beheerd? Of dacht je te emigreren naar Mars omdat planeet aarde je niet bevalt (omdat men hier teveel bezig zou zijn met milieureglementering en belastingen)?
WimV
17. Nov, 2009
PS:
Verder ken ik de sociale en groene lobbygroepen zeer goed hoor. Langs milieuzijde heb je bvb. Natuurpunt en Bond Beter Leefmilieu. Op vlak van Noord-Zuid heb je tal van NGO’s. Je hebt mensenrechtenorganisaties (o.a. Amnesty), enz… Je hoeft me dus niet meer te overtuigen van hun bestaan. De spiegeltechniek die ik toepaste – waarbij redeneringen gewoon “omgedraaid” worden – werkt doorgaans nochtans heel goed om de beperkingen van beide uitersten van het spectrum aan te tonen. Ik weet dus ook wat ik schrijf.
Wat me eigenlijk opvalt is dat je in veel van je reacties vooral een allergie lijkt te hebben voor alles wat met sociale wetenschappen, psychologie, enz… te maken heeft. Alles wat in jouw wereld als “onproductief” gecategoriseerd wordt valt buiten jouw wereldbeeld, maar is daarom niet minder bestaand…
Ik zal je verder nog even moeten teleurstellen: zelfs de economische wetenschap wordt sterk beïnvloed door sociale en psychologische mechanismen (o.a. massahysterie, vertrouwen, consumentenbeïnvloeding, enz…). Zelfs de mimese kan je een pak op weg helpen in de economie. Je kan er dus maar beter aan wennen… of in het ijle weg liggen cijferen en teleurgesteld zijn als berekende voorspellingen niet blijken uit te komen. Er zijn weinig zekerheden meer…
Yannick Verdyck
17. Nov, 2009
Ik bereid me voor hoor, wetende dat onze samenleving in de toekomst geteisterd zal worden door nieuwe gesels.
Wat mij steeds opvalt is een steeds wederkerende systematische afkeer voor feiten(en cijfers), logica en budgettaire soberheid. Maar maak je geen zorgen, binnen twintig jaar zullen hoogstwaarschijnlijk we rekenen in vernietigde mensenlevens en dodenaantallen, dat gaat misschien soepeler. Dat zulke vreselijke toekomstperspectieven één dag realiteit kunnen worden zal jouw natuurlijk worst wezen.
Feiten, structurele problemen, concrete oplossingen die het probleem aan de wortel proberen aan te pakken, cijfers, etc… geen boodschap aan hé. Echte schuldenbergen, echte lasten, echte belastingdruk, echte tekorten, echte honger, echte onrust, echte chaos en echte crisis zal hopelijk – laat eerder dan vroeg – wat concretere benadering van onze realiteit toelaten.
Nooit heb ik jouw horen zeggen:
1)”onze schuldenlast is inderdaad een groot probleem.”
2)”de belastingsdruk in dit land is inderdaad een groot probleem.”
Het is allemaal de schuld van “belastingontduikers”, “doortrapte zelfstandigen”, “corrupte ondernemers” en “economische lobbygroepen”.
De economie zoals die vandaag aan onze universiteiten wordt bedreven is inderdaad heel serieus ziek. Gelukkig is het medicijn al onderweg.
WimV
17. Nov, 2009
@Yannick:
Je schreef: “Maar maak je geen zorgen, binnen twintig jaar zullen hoogstwaarschijnlijk we rekenen in vernietigde mensenlevens en dodenaantallen, dat gaat misschien soepeler. Dat zulke vreselijke toekomstperspectieven één dag realiteit kunnen worden zal jouw natuurlijk worst wezen.”
Oorlogen zullen nog vaker om grondstoffen gaan, maar ook steeds vaker omgeruild worden door oorlogen om water, voedsel, enz…. Bvb. water – althans het gebrek eraan – als wapen (cfr. Israël en Palestina). Maar dat is vandaag geen prioriteit. Laten we vooral geen geld verkwisten aan een grondig, integraal waterbeleid. Laten we de begroting op orde brengen en een fantastische economische groei op gang trekken.
Je schreef: “Nooit heb ik jouw horen zeggen: 1)”onze schuldenlast is inderdaad een groot probleem.””
Sinds ik Frank’s gastcolumn las over “het geheim van geld” en de vele reacties op deze site over deze thematiek (over de leningen en “meer van hetzelfde”) maak ik me inderdaad meer zorgen, ja. Maar het is blijkbaar niet zozeer de milieureglementering die aan de basis ligt van de economische crisis. Het probleem zit hem in het geld zelf (met name de creatie ervan) en de vele bubbels die de economie creëert. Ik maak me dan ook zorgen die beleidsmakers zich publiekelijk precies niet durven te maken.
Misschien moeten we ooit wel terug naar een maatschappij waarin geld een minder doorslaggevende rol speelt, de stabiliteit herstellen en gewoon aan zelfvoorziening doen? Voorbij de geldschaarste? Ik weet het: een wild idee en een illusie…
Jan L
16. Nov, 2009
@ Yannick:
Ik ben het met je eens dat bij grootschalige subsidies nogal eens dingen durven mislopen – vb. de ecologiepremie die is bedoeld om innovatieve technieken te promoten. Die is begin dit jaar volledig opgesoupeerd door bedrijven die er zonnepanelen mee hebben gelegd.
Maar een sustainable new deal hoeft helemaal niet alleen om subsidies te gaan. Geert haalt samenwerking tussen universiteiten en industrie aan. Zoiets is toch alleen maar aan te moedigen? Grondstoffenhergebruik, energiebesparing, duurzame mobiliteit,… allemaal groeimarkten. Ik heb er geen probleem mee als de overheid een zetje wil geven.
@ Geert
Is dit event gepromoot naar industrie toe? Ik heb er gisteren pas over gelezen op je Twitter. Ik was graag gekomen maar ik had andere dingen te doen. Goed dat je op zulke evenementen wil spreken, ik ben er zeker van dat zo meer volk uit ondernemend Vlaanderen zich aangesproken voelt.
Geert
16. Nov, 2009
@Yannik: zo uitgelegd heb je gelijk.
Dus moeten die obstakels opgelost worden.
Een green new deal kan alleen als private investeerders mee beslissen over de wenselijkheid en rendabiiteit van sommige projecten.
Vandaag nog een goede gehoord: voor een aantal politici moet ook openbaar vervoer steeds worden opgevoerd en gesubsidieerd.
Professor van Parijs (UCL) zei daarop dat openbaar vervoer ook niet-duurzame trajecten subsidieert, zoals forensen die in Luik wonen en in Brussel werken (sic). Dat subsidies geven aan mensen die ver wonen niet opweegt tegen anderen die in een stad wonen, en daar dan hogere belastingen betalen en huurprijzen.
Was eens een ander geluid dan het typische “meer geld voor openbaar vervoer”.
@Jan L : ik denk dat de promotie van dit soort events naar de bedrijven echt niet gebeurd is.
VBO/Chemie waren er. En iemand van Rockwool.
Al bij al beperkt, overwegend overheid/gesubsidieerde instellingen/Politici (vooral Groen!)
WimV
16. Nov, 2009
@Geert:
Je schreef: “Een green new deal kan alleen als private investeerders mee beslissen over de wenselijkheid en rendabiliteit van sommige projecten.”
Wat bepaalt de “wenselijkheid”? Hetgeen voor de economie niet wenselijk is, kan dat voor de gezondheid wel zijn. En wat bepaalt de “rendabiliteit”? Moet een gezond milieu geld opbrengen… of moet het ons en komende generaties gewoon een leefbare toekomst garanderen? En als we dan toch aan het rekenen slaan: zouden we niet eerst wat afgeschoven maatschappelijke kosten internaliseren?! Duurzaamheid en economische rendabiliteit: zolang de kortetermijn-stagnatie méér geld opbrengt dan de langetermijn-verandering zie ik nog niet snel iets veranderen. De langetermijnvisie vereist dat je net afstapt van onduurzame maar oh zo verleidelijke economische-groei-scenario’s.
Deze aanpak neigt volgens mij een beetje teveel naar de economische benadering (én daarmee verbonden de politieke). We zien dat die houding momenteel tot niets leidt. Kijk bvb. naar de voorbereidingen n.a.v. de Kopenhagen-conferentie. Iedereen kijkt een beetje de kat uit de boom. Enz… Niemand durft getallen (bedragen) noemen. Men is meer bezig met het vermijden van de boodschap (met de verkiezingen in het achterhoofd) dan met het opmaken van een concreet plan dat zowel het milieu als de duurzame economie ten goede zou moeten komen op langere termijn.
Men is aan het discussiëren over wie de kosten van de zinkende boot moet betalen terwijl het water tot aan onze lippen staat. Zoals reeds meer aangehaald: individuele rationaliteit (“ik wil minder bijdragen dan de rest”) kan leiden tot collectieve waanzin (“we zinken allemaal”).
Theo
16. Nov, 2009
@ Geert
Good approach.
Interesting public.
Would like to see the full preso.
What we need is a New Deal of cooperation between Government and Industry regarding this issue.
Government at present is too fractured and local decisions are too political in order for them to be able to see the big picture and consider the future beyond their political mandate and the upcoming elections.
Let’s see how the much talked about break up of Dexia’s activities will impact local governments and their finance decisions.
So far Mr. Peeters seems to only have time and energy for the car industry on the Flemish scale.
On federal scale, how is the government going to allow a green grid to compete with the recently negotiated electricity/plug-in-the-budget-hole/Mr. EU contract with France?
Iemand
16. Nov, 2009
Ik had toch Ijsland uit dat lijstje gehaald hoor
niet echt een voorbeeld à décharge hier.
Geert
16. Nov, 2009
@Iemand: IJsland : toch niet
IJsland heeft een aantal interessante projecten rond Green New Deal.
Bijvoorbeeld datacenters (koeling + energie uit duurzame bronnen)
IJsland is een grote financiële bubble geweest, maar op energie en groen vlak hoeven we ze niet af te schieten.
Geothermie is bijvoorbeeld een bron van energie (niet onlogisch), maar dat koppelen aan een aantal hoge TW sectoren is moedig.
Luk
17. Nov, 2009
Off-topic.
Over wat IJsland aangaat.
De overheid van IJsland heeft het land gepromoot als betaalbare bestemming voor datacenters omwille van zijn overvloed aan geothermische energie. Hoewel een stap in de goede richting, ben ik niet zeker hoeveel projecten er daadwerkelijk zijn opgericht.
1. Wat met aardbevingen?
2. Aanwezigheid van “slechts” drie transatlantische internetkabels (is dit genoeg (nu en in de toekomst))?
3. Je moet een grote speler zijn om te profiteren van de lagere energietarieven (niet iedereen komt in aanmerking)
4. Latency, latency en latency. Wat met tijdsgevoelige applicaties? Anderzijds is de ligging goed om West-Europa en Oost-Amerika tegelijk te bedienen.
Het blijven interessante projecten. Maar voorlopig zal het IJsland, denk ik, nog niet zo heel veel hebben opgeleverd.
Iemand
16. Nov, 2009
Geert, dat is misschien wel waar als je de ruimere context wegdenkt. Probleem is dat de inleidende zin luidt “a small economy can be a PLUS”, behoorlijk ruim geformuleerd is. De (gesuggereerde) specificatie volgt eronder pas. Op mij komt het komisch over.
Geert
16. Nov, 2009
@Iemand: het zijn slides, en dat is altijd wat kort door de bocht?
Het woord IJsland in economie komt inderdaad even komisch over als het woord België in voetbal. Maar dingen kunnen wijzigen…
@WimV: je hebt gelijk dat over die wenselijkheid voorzichtig moet gedaan worden, en dat externaliteiten en sociale en andere factoren ook tellen. Een gevoelig debat indeed.
WimV
17. Nov, 2009
Een gevoelig debat, maar des te interessanter. Alles is ook met elkaar verbonden. Je kan er dus gewoon geen louter economisch verhaal van maken! Dat maakt het ook zo ongelooflijk boeiend.
Spijtig genoeg leidt de hele discussie momenteel nog te vaak tot een impasse. Iedereen kijkt naar iedereen, maar veel te weinig betrokkenen zetten de cruciale eerste stappen (al zijn er uitzonderingen). Men tracht vooral gratis mee te liften als er iets succesvols op de proppen komt (en er langs de kassa gepasseerd kan worden). De huidige politieke machthebbers durven hun nek niet uitsteken (partij- of eigenbelang), dus het blijft meestal bij mooie woorden en “groene sausjes”. Remember de eerlijke maar veelzeggende uitspraak van Bruno Tobback destijds: “Ik weet welke milieumaatregelen noodzakelijk zijn. Maar als ik ze zeg, dan ben ik al mijn stemmen kwijt.” In deze democratie pleiten lobbygroepen eenzijdig voor hun eigen belang, en laten we eerlijk zijn: milieulobbygroepen trekken vaak aan het kortste eind.
Het blijft nochtans een zeer boeiende sector met veel ruimte voor innovatie en een belangrijke maatschappelijke impact voor huidige en toekomstige generaties. Maar velen geraken teleurgesteld omdat de zoveelste belofte voor de “New Green Deal” de zoveelste lege doos dreigt te worden. Ik weet dat dit kritisch klinkt, maar ik zit er “middenin” en ik zit er volgens mij dus niet zo ver naast.
Hopelijk komen er in de “Green Corner” boeiende voorstellen die enthousiasmerend werken. Een nieuwe doorbraak. De boekdrukkunst op vlak van milieu. De renaissance van duurzaamheid.
andere jan
17. Nov, 2009
@WimV
Over stemmen verliezen door de mensen te doen betalen
Een paar jaar geleden was er een gelijkaardige discussie over verkeersveiligheid : iedereen wist wel dat de pakkans moest verhogen en de boetes omhoog. Toen papa Tobback effectief 11 flitspalen op de ring rond Leuven plaatste, is hij, god zij dank, niet afgestraft door de kiezer. Er is dus nog hoop.
andere jan
ps en analoog voor zij die de flitspalen plaatsten in Vlaanderen.
WimV
17. Nov, 2009
Er is hoop en ik hoop dat je gelijk hebt, maar ik heb er zelf voorlopig nog geen te hoge verwachtingen bij totdat ik andere signalen zie. Mij vallen vooral de overeenkomsten op met zoveel andere goede bedoelingen die nooit gerealiseerd werden (of zullen worden). Bvb. de Millenniumdoelstellingen. Of hoe men al decennialang de honger de wereld zal uithelpen.
Meer dan 1 miljard mensen lijden nu honger, bijna een zesde van de wereldbevolking. De Wereldvoedseltop van de VN (FAO) die maandag in Rome begint, om de strijd tegen honger een nieuwe impuls te geven, dreigt een enorme gemiste kans te worden. Zestig regerings- en staatsleiders zullen aanwezig zijn. Maar van de G8-leiders heeft alleen de Italiaanse premier Silvio Berlusconi toegezegd. “Het is een tragedie dat de wereldleiders niet op de top aanwezig zullen zijn”, zegt Daniel Berman van Artsen zonder Grenzen.
We zullen dus nog moeten zien wat het geeft in Rome en Kopenhagen…
WimV
17. Nov, 2009
Ter illustratie van mijn bedenkingen, een korte geschiedenis:
1. N.a.v. de Voedseltop in 1996:
“In zijn toespraak haalde de FAO-directeur-generaal hard uit naar rijke deel van de wereld, dat steeds verder beknibbelt op zijn begroting. Diouf hoopt zijn veelvuldig bekritiseerde organisatie te revitaliseren, maar het is de vraag of dit lukt, zeker nu de FAO nieuwe bezuinigingen boven het hoofd hangen. En het budget is de laatste jaren in Dioufs ogen al zo krap bemeten. ‘Voor een organisatie waarvan verwacht wordt dat zij 800 miljoen ondervoede mensen helpt; een budget dat nog niet raakt aan het bedrag dat de inwoners van negen rijke landen in zes dagen tijd uitgeven aan honden- en kattenvoer; een budget dat minder dan 5 procent bedraagt van het bedrag dat de inwoners van de rijke landen jaarlijks spenderen aan afslankprodukten die de effecten van hun tomeloze eetgedrag moeten reduceren.’”
2. En nu (oktober 2009) – 15 jaar later – n.a.v. een nieuwe Voedseltop:
“Ambitieuze Millennium Doelstellingen om het aantal hongerlijders wereldwijd met de helft te verminderen dreigen niet te worden gehaald. De Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) heeft hiervoor woensdag gewaarschuwd. De FAO wijst er op dat het achterblijven bij de doelstellingen niet alleen het gevolg is van de financiële crisis. Al voordat die toesloeg was sprake van een ommekeer. De hulp nam af in plaats van toe. Investeringen in de landbouw slonken in plaats van stegen, een proces dat al een decennium gaande was. Het aantal ondervoede mensen nam gedurende al die tijd geleidelijk toe. Nu is het aantal hongerlijders wereldwijd tot het record van ruim een miljard opgelopen.”
3. De toekomst?:
“FAO-directeur Jacques Diouf zegt [in datzelfde artikel, oktober 2009] dat in de bestrijding van honger het accent zou moeten liggen op voedselproductie. “Het is een kwestie van gezond verstand (…) dat landbouw de prioriteit moet krijgen, maar het tegenovergestelde is gebeurd.” In 1980 ging nog 17 procent van de hulp naar landbouw. In 2006 bedroeg dit percentage 3,8 procent en het is de afgelopen drie jaar maar mondjesmaat gegroeid.”
Het vrijmaken van de (landbouw)markten zal de situatie voor de arme landen niet verbeteren terwijl de gevolgen van een klimaatverandering voor hen juist het sterkst zullen doorwegen. Een “Sustainable New Deal” kan dus maar best ook met deze thema’s rekening houden, i.p.v. enkel met “rendabiliteit” en “wenselijkheid” voor privé-investeerders.
Yannick Verdyck
17. Nov, 2009
@ WimV
“Het vrijmaken van de (landbouw)markten zal de situatie voor de arme landen niet verbeteren terwijl de gevolgen van een klimaatverandering voor hen juist het sterkst zullen doorwegen.”
Het afschaffen van Europese (en wereldwijde nationale/supranationale) landbouwsubsidies zal de Europese boeren pijn doen, maar zeker niet de Afrikaanse voedselproducenten. Maar dat is maar een deel van het probleem, reguleringen van de overheid drijven de kosten in de Belgische landbouw ook buiten proportie omhoog.
Er is totaal geen vrije markt meer in de landbouwsector, dat is één van de grootste oorzaken van de ontelbare problemen die er wereldwijd zijn met betrekking tot voedselproductie. Wil je dat ontkennen.
Er bestaat ook zoiets als “socialisme voor de rijken”. Jij verwerpt zoiets omdat je de rijken haat. Ik verwerp zoiets omdat ik socialisme niet als een economisch leefbaar model voor de samenleving beschouw.
Alleen verwar jij dat concept “socialisme voor de rijken” systematisch met het woordje “kapitalisme”. Diezelfde fout maakt Michael Moore bijvoorbeeld ook constant. Socialisme om problemen op te lossen werkt niet, noch voor de armen, noch voor rijken. Op termijn is het niet levensvatbaar.
“New Deal”-programma’s hebben historisch de neiging voordelig te zijn voor vakbonden en grote industriële(maar meestal financiële) belangengroepen ten koste van een verpauperende middenstand (en ook de KMO’s en de werklozen). De middenstand (kleine en middelgrote ondernemers en hun werknemers) zal (zoals gewoonlijk) de kosten dragen.
Ik vind het altijd triest om vast te stellen dat vakbonden de belangen van hun werknemers toch zo slecht dienen.
Yannick Verdyck
17. Nov, 2009
Het woord “zal” in de tweede alinea moet natuurlijk “zou” zijn.
carl
17. Nov, 2009
Volgens een recente studie van Mc Kinsey in opdracht van het VBO scoort belgie bijzonder zwak op gebied van energie efficientie (gebouwenpark,wegtransport en industrie).
De conclusie was Belgie zou het voorziene energieverbruik met 29 % kunnen terugschroeven.Bij gebouwen zelfs met 48 %,de industrie met 22 % en het wegtransport met 21 % efficienter kunnen werken.
Afhankelijk van de stand van de olieprijzen zou die besparing schommelen van 3,5 miljard euro tot tien miljard euro.
In Indie zal de regering een plan uitvoeren om de zonne panelen energie te verhogen van drie megawatt tot 20000 megawatt tegen 2020.
De hoge prijs van zonnepanelen energie is nu veel te hhog.Het kost vijfmaal meer dan via oil based power.
Als de kosten niet flink naar beneden gaan zal het nog moeilijk zijn om deze enorme subsidies te blijven betalen door de overheid.Er is nog veel werk aan de winkel dus.
Anderzijds wordt er toch met kolossaal veel geld door de overheden gegooid voor allerlei kostelijke prestige uitgaven zoals bvb het verjaardagsfeestje van de NAVO in Straatsburg voor haar 60 jarig bestaan.
Kostenplaatje zestien miljoen euro.
Zie ook wat het Franse voorzitterschap gekost heeft aan de belastingbetaler voor die zes maanden: kostenplaatje : 170 miljoen euro.Wat een verspilling en wat zijn de resultaten .Kan het echt niet goedkoper?
En dat de vliegtuigmaatschappijen geen BTW of accijns betalen op hun olie verbruik is ook geen stimulans om het goedkoper te doen.
Legervliegtuigen die tientallen keer naar de Franse villa’s van de Royalties vliegen om een handtekening te krijgen van onze vorst : wat een versplilling en zeker geen voorbeeld voor de burger.
Why is Belgium a good place for a green new deal?
In Belgie heeft de democratisering van het hoger onderwijs, volgens cijfers van de OESO geleid tot een verdubbeling van het aantal studenten.Maar dat gebeurde wel in disciplines die niets met technologische innovatie te maken hebben : tweederde ervan was in richtingen als criminologie,(zaak Dutroux,ontsnapte gevangenen enz),talen,sociale en psychologische vakken enz.
De Oeso haalt ook aan dat in belgie de investeringen per student met bijna een derde zijn gedaald en de hoeveelheid academisch personeel per student met bijna de helft is gedaald.
Vergelijk dat met een reusachtig continent als China : de jaarlijkse uitgaven voor O en O zijn tussen 2001 en 2008 verTIENvoudigd.Binnen de 15 jaar zal China meer uitgeven aan O en O dan de 27 lidstaten van de EU samen.
Tussen 2001 en 2008 groeide het aantal studenten in het Chinese hoger onderwijs van zes naar 26 miljoen studenten .Het aantal Aziatische octrooien steeg de laatse decade met 33 %.De export van hoogtechnologische producten verdubbelde.
Hoe staat het in Belgie?
Het aantal uitgereikte octrooien is gedaald van 699 in 2002 tot 519 in 2007 .2én derde minder octrooien in die periode.
Het aandeel van higtechproducten in de belgische uitvoer daald (cijfers van Eurostat) met twee procent tot slechts 6 procent.Bedroevend laag.
Het is zelfs tien procent lager dan het europese gemiddelde.
Geert Noels kan, niet beter dan steeds kloppen op dezelfde nagel en, we bewonderen er hem voor : Belgie heeft nood aan steun aan technologische innovatie,aan een sense of urgency hiervoor want we glijden spijtig genoeg verder af.
D expert Jonathan Holslag van de VUB is ook druk bezig hier aandacht voor te vragen.We staan nog ver af van de drie procent van het BNP voor O en O.In 5 jaar is China gestegen hiervoor van één naar 1,7 %.Belgie scoort hier amper 1,8 %.Beschamend voor een land dat zich wil kwalificeren als een land voor kenniseconomie.
Wat de Aziaten straks zulen presteren op gebied van schone auto’s,alternatieve energie,biotechnologie enz zal ons verbijsterd doen opkijken.
Zeg niet dat sommigen niet gewaarschuwd hebben…..
Probleem dat zal opgeworpen worden is : de kas is leeg.Twintig procent van het BNP gaat naar aflossing aan intresten op onze schuld.
Richard Foster ,auteur van het boek Creative Destruction, zei hierin:
Alleen stabiele ondernemingen met genoeg cash zullen overleven omdat zij alleen de aandacht van investeerders trekken.Vervang het woord ondernemingen ook maar door het woord overheden.
Carl Van Keirsbilck
17. Nov, 2009
@ Carl, betreft: “Belgie heeft nood aan steun aan technologische innovatie”
Je bedoelt wellicht meer geld?
Ik vraag me af of dit het hoofdprobleem is.
Al jaren is er de roep om meer geld, echter volgens toenmalig minister Moerman was in 2007 uit het Vlaams Innovatiefonds, waarvan 100 miljoen EUR zo naar onderzoek kan gaan nog maar 4 à 5 miljoen opgebruikt, de rest lag te wachten (1).
De banken zegden toen hetzelfde: ze hebben geld zat voor innovatief onderzoek… ze klagen dat ze geen kandidaten vinden (1).
Als we de Lissabonstrategie moeten omzetten naar Vlaanderen, dan betekent dit dat er 15000 onderzoekers moeten bij komen.
ex-Minister Moerman: “Ook het Archimedes-fonds bulkt van de onbenutte kansen. Enzovoort, enzovoort” (2).
(1) Bron: De Standaard – 15/02/2007,“Geld zat voor innovatie, maar brains zijn zeldzaam”
(2) Bron: De Standaard – 15/02/2007, “Vlaanderen zoekt betere ideeën”
Of de situatie nog zo is weet ik niet, maar het lijkt aannemelijk en stemt tot nadenken.
Zowat de meest innovatiebelemmerende factor is….. onvoldoende geschoold personeel (Vlaams indicatorenboek 2005)
carl
18. Nov, 2009
Dan is inderdaad de toestand nog veel ernstiger,carl.
In dit weekend in De Tijd vertelde de heer Sarens dat hij geen expats vindt in Vlaanderen om zijn buitenlandse expansie te leiden.Hetzelfde voor Deme,Jan De Nul enz.
Vandaag klaagt ook ex Vlaams Minister Ceysens voor gebrek aan middlen voor O en O.Zou zij dan niet op de hoogte zijn van het schrijnend gebrek aan researc experts?En het Belgische Rekenhof leverde een vernietigend rapport af hierover.Ik heb het niet kunnen inkijken maar daar moeten toch de exacte gegevens in vermeld staan?
Agoria,de federatie van de technologische industrie betreurt ook de besparongen via zijn Voorzitter Wilson De Pril.
Daarom juich ik het initiatief toe van Geert Noels om te gaan spreken in de scholen en ook dit thema aan te snijden.Een soort Flanders Technology aprés la lettre dus.
Als het zo is dat er vijftienduizend krachten in deze technologische sector tekort zijn betekent dit voor Belgie een echt teken aan de wand.Verontrustend.
Maar ja,straks zal misschien een Belgische Europese president er iets aan doen; Belgie overschrijdt nu al de Maastricht normen,is er één van de slechtse leerlingen in de EU,ook wat bettreft overtreding of niet toepassen van de europese richtlijnen.Er zijn al 12 veroordelingen en de Belgische achterstand groeide de jongste drie jaar veel meer dan in eender welke lidstaat.Behalve de 12 veroordelingen door het Europese Hof lopen ook nog eens 88 inbreukprocedures opgestart door de EU Commissie.Er bestaat zelfs nog geen bemgisch plan om deze achterstand weg te werken.
Op de trasparantie/corruptie Index scoort Belgie op de 21e plaats,weeral een achteruitgang.De Belgische Justitie kraakt in al haar voegen.
Enzovoort.Wegens dit knoeiwerk krijgt belgie straks een geschenk: de Premier van dit land wordt de EU President als dank voor het slechte rapport waarschijnlijk.Moest je als Premier van zo een land met zo een soort kwaliteiten gans EUropa leiden,dan ziet het er voor Europa bar slecht uit.
Geef mij dan maar Nellie Kroes als EU President: een vrouw die weet van aanpakken en daadkracht vertoont,en ook haar eigen land niet protectionistisch beloont : zie de sancties die ze toepast op ING die haar oa verzekeringsactiviteiten moet afstoten op vraag van Mevrouw Kroes.
Wellicht is de grootste kwaliteit voor een dergelijke job Haiku’s debiteren:
Ik spreek niet.Ik dicht.
Wolken trekken over.
Ik drijf mee in vaste rust.
Johan
18. Nov, 2009
Dat Geert ook maar bezoekjes brengt aan de universiteiten. Verhaal dat ik een drietal jaar geleden hoorde: de spin offs van de KULeuven zouden 100% succesvol zijn. Trots melde KUL dit aan een Amerikaanse venturecapitalist die vervolgens droogweg zei dat dit een totaal verkeerd beleid is: Innovatie is ook falen en leren uit de fouten. Als je niet faalt leer je niet bij.
Carl Van Keirsbilck
18. Nov, 2009
@Johan
Falen…. Iets dat in onze cultuur absoluut not done is…. Van in de wieg trachten we kinderen faalervaringen te besparen. De dictatuur van het momentane welbevinden. De gevolgen zijn ronduit dramatisch. Leren falen is een uiterst belangrijke levensles.
Ik zeg altijd tegen mijn kinderen: ‘foutjes zijn je vriendjes. Foutjes vertellen je gewoon waar je nog iets kan bijleren. Zonder foutjes leer je dus niets meer. Ze vertellen niets over slim of dom zijn.’
De schrik voor het falen (en bvb. persoonlijk afgeschreven te worden als je failliet gaat (niet zo in de US)) heeft ongetwijfeld zijn invloed op het aantal startende ondernemingen en risico die mensen willen nemen. Dit remt onze vooruitgang.
paul vreymans
19. Nov, 2009
Yannick heeft het mij inziens bij het rechte eind over de ganse lijn.
Ik lees hier nogal wat pleidooien voor het opvoeren van de uitgaven voor O & O. Uitgaven zijn nog altijd kosten en niet de weg om uit de crisis te raken. “New deals” (nog méér door overheid georganiseerde en met belastingsgeld gefinancierde projecten) zijn alleszins niet de weg om van onze buitensporige overheidsschulden af te raken. Zeker als de fondsen worden besteed aan centraal geleide onderzoeksprojecten. Dat heeft nog nooit wat opgebracht. Getuige de overvloed van innovatieve producten die uit het Oostblok zijn gekomen.
Bij mijn weten kan men de groei (BNP/Cap weet je wel) pas herstellen door de productiviteit verhoogt; hetzij de de productiviteit van arbeid hetzij van kapitaal. De meeste groene projecten (solar, windmolens) vertrekken met een kostenhandicap van 500 à 800%, niet bepaald een leuk uitgangspunt voor een innovator. Zou men niet beter aan de ondernemers overlaten welke sectoren de beste winst- vooruitzichten biedt?
Wellicht moet men eens kijken naar de oorzaken waarom België achterblijft op gebied van innovatie. Overmatige overheidsbemoeienissen en veel te hoge belastingsdruk.
http://workforall.net/Nederlandstalige-nieuwsbrief.html#Belastinghervorming_
Waarom zouden ondernemers hun hebben en houden riskeren om onderzoek te doen over windmolens als ze riskeren dat de overheid straks zonnepanelen gaat subsidiëren of vice-versa. Waarom zou ik me in de riskante business van innovatie riskeren als de marginale aanslagvoeten op de profijten van mijn innovatie volledig worden afgeroomd. De oorzaak ten gronde ligt in het veel te zware belastingdruk en veel te progressief belastingsstelsel.
De meeste innovatieve periode in de geschiedenis waren de “follies” van de jaren 20 (radio, telefoon, assemblagebanden, elektriciteit, frigo-techniek enz….) Stuk voor stuk Amerikaanse uitvindingen, en NIET het gevolg van “New Deals”. Die innovatiegolf kwam er nadat republikeins president Calvin Coolige de belastingen drastisch had verlaagd. Dat creëerde een algemene sfeer van optimisme.
Lage belastingen zetten burgers aan om te werken, te sparen en te investeren. Vooral de forse verlaging van de hoogste aanslagvoeten betekende een aansporing voor ondernemers om risico’s te nemen en te investeren in risicovolle maar dikwijls zeer rendabele innovatieve projecten. Een geniale zet zo bleek want een nooit eerder geziene reeks van innovaties was het logisch gevolg.
Jan L
19. Nov, 2009
@Paul Vreymans
Ik wil even het licht werpen op een aantal overheidsprogramma’s die wel vruchten afwerpen: investeringen in ruimtevaart (GPS, satelietverbindingen, materiaalontwikkeling,…), internet/E-mail is uitgevonden in het CERN,…
Maar ik begrijp je bekommernis. Die uitvindingen moeten wel worden opgepikt door ondernemers die ze commercialiseren…
Wat denk je van een sustainable new deal die wordt gedragen door bedrijven en mensen zoals Geert die ideeën verspreiden? Door ondernemers die ondersteuning krijgen van universiteiten in hun innovatie of door onderzoekers die spin offs beginnen. Kijk naar de Gentse biotech, Imec en andere spin offs in Leuven,…
Het hoeft niet allemaal te draaien om massale overheidsinvesteringen, subsidies en taksen.
Paul Vreymans
19. Nov, 2009
@ Jan L
Ik had inderdaad ipv “nooit” het woord “uiterst zelden” moeten gebruiken ivm. publieke innovaties. De schaarse voorbeelden die u aanhaalt uit het wereldwijd publiek onderzoek verbergen natuurlijk het onzichtbare verlies
aan innovaties had men die wereldwijde reusachtige researchbudgetten in privé handen gelaten. Ik twijfel inderdaad nogal aan de efficiëntie van publiek georganiseerd of gefinancierd onderzoek en heb het moeilijk met blanco cheques aan professoren en de zeer ontransparante manier waarop die professoren hun publieke gefinancierde know-how nogal eens in het buitenland vermarkten.
Maar dat terzijde. Mijn hoofdstelling was dat publiek onderzoek dat niet door de markt gesanctioneerd is, ook niet marktgericht is; niet wordt gericht op producten met het hoogste winstpotentieel en dus onderzoekfondsen suboptimaal aanwendt. Bovendien werken subsidies ook nog eens marktverstorend.
Ik vrees dat het idee van een “sustainable new deal” (nog méér publieke bestedingen dus) als oplossing voor de crisis op zeer korte termijn financiëel UN-sustainable is. Het Belgisch overheidsbeslag bedraagt nu al 53%. Daar komt straks 6-7% bij voor de vergrijzing. Dat betekent straks een GEMIDDELDE belastingdruk van 60%. Bovendien ligt de gemiddelde belastingopbrengst per Vlaming ook nog eens 9,1% boven het rijksgemiddelde, en zijn onze belastingschalen zeer steil progressief. Niet bepaald een fiscale omgeving dus die aanzet om de risico’s van innovatie te nemen.
Ik vrees ook dat het zeer onwaarschijnlijk is dat “groene” technologie ooit de productiviteit kan opkrikken omdat die al van bij de start met een kostenhandicap van 500 tot 800% zit. Hopen op een plotse doorbraak in de groene sector is hopen op de grote lottowinst.
Jan L
19. Nov, 2009
@Paul Vreymans
Ik begrijp dat je niet houdt van overheid. En niemand pleit hier voor extra belastingen…
Maar dat vermindert de nood aan duurzaamheid niet. Zowel op energetisch als op financieel vlak is er te veel kortetermijnvisie, te veel focus op snelle winsten zonder oog op de toekomst.
Niet elke groene technologie is rendabel, maar investeren in energiebesparing brengt je meer op dan de beurs…
Een mooi voorbeeldje van kostenbesparing die perfect past in duurzaamheid en gezond boerenverstand: http://www.forumforthefuture.org/greenfutures/articles/Small_sheep_greens_wine
WimV
19. Nov, 2009
@Paul Vreymans
Je schreef: “Mijn hoofdstelling was dat publiek onderzoek dat niet door de markt gesanctioneerd is, ook niet marktgericht is; niet wordt gericht op producten met het hoogste winstpotentieel en dus onderzoekfondsen suboptimaal aanwendt. Bovendien werken subsidies ook nog eens marktverstorend.”
Wat als onderzoek uitwijst dat een product onveilig, ongezond, onduurzaam, enz… is – en dus beter niet langer verkocht kan worden? In jouw visie is dat dus een suboptimaal aangewend onderzoeksbudget. Het is niet marktgericht (eerder marktverkleinend) en dus niet gericht op het hoogste economische(!) winstpotentieel – althans voor de huidige economische kortetermijnvisie.
Wanneer dergelijk onderzoek een daling in de budgetten voor volksgezondheid met zich zou meebrengen, zou dit een positief gevolg kunnen zijn. Winst in een ruimere context: maatschappelijke, menselijke winst. Maar ja, zelfs dat idee alleen al is niet liberaal genoeg. We zijn toch vrije mensen die zelf wel kunnen bepalen wat goed voor ons is en wat niet.
Ik trek dezelfde redenering even in het extreme door (men weze gewaarschuwd!). We moeten het BNP opkrikken, we moeten rijkdom creëren zodat we ons kunnen volvreten met suikers/vetten en een hoop nonsens kunnen kopen (gadgets, liefst wegwerp en zoveel mogelijk, nu, direct) omdat onze persoonlijkheid daarop gebaseerd is. Innovatie die leidt tot een duizendste smaak ijscrême is oké. En ja hoor, het werkt – er is nog winstpotentiëel te vinden in een nieuwe ijssmaak. Wie rijk genoeg is heeft zijn privé-zorgverzekering ter compensatie van zijn gedragsfalen. De markt zal zichzelf alleen sanctioneren als het economisch rendabel is… maar zolang het wél rendabel is dan is alles toegelaten…
Het feit dat grote marktspelers ook “markverstorend” kunnen zijn, is wordt ook graag over het hoofd gezien. Ik ga daar nog wat dieper op in…
Je schreef: “Wereldwijd publiek onderzoek verbergen natuurlijk het onzichtbare verlies aan innovaties had men die wereldwijde reusachtige researchbudgetten in privé handen gelaten”
Hoeveel anti-informatie wordt er wel niet verspreid? Neem bvb. de sigarettenfabrikanten en de negatieve effecten van roken. Hoe eenzijdig wordt er soms toch in het belang van één sector of één bedrijf gepleit? Grote multinationals plaatsen de juiste mensen op de juiste plaatsen of kopen mensen om. Wie kan de belangen van de olie-industrie verzoenen met de massa-productie van een elektrische wagen? Privé-onderzoek – zeker als er veel geld mee gemoeid is – loopt volgens mij des te meer risico’s voor belangenverstrengeling (al is ook publiek onderzoek daar zeker niet altijd vrij van…).
Je schreef: “Ik vrees ook dat het zeer onwaarschijnlijk is dat “groene” technologie ooit de productiviteit kan opkrikken…”
Natuurlijk niet. Duurzaamheid is eigenlijk bijna per definitie gebaat bij een kleinere productie van producten die veel langer mee gaan (nl. “zuinig omspringen met grondstoffen en energie”). Zelfs als je alles 100% recycleerbaar maakt blijft het energieverspilling om producten met een korte levenloop te maken…
Productiviteit mag dus niet het doel op zich zijn. Toch zien we dat dit idee eigenlijk de heersende strekking in het huidige economische denken typeert: produceren voor gecreërde “behoeften” – steeds weer opnieuw en steeds meer. Maslow’s piramide – althans voor zover die theorie volledig de werkelijkheid benadert – krijgt een steeds bredere, geforceerde basis. Na verloop van tijd heb je geen piramide meer. De afgevlakte, onkritische maatschappij van consumenten die leven van en teren op het koopproces…
Tot zover even mijn kritische bedenkingen… nu afwachten op de storm die komt…
paul vreymans
20. Nov, 2009
Uw argwaan tegenover de privé is wel erg groot en uw geloof in de onfeilbaarheid en goede bedoelingen van politici is wel erg groot.
Het essentiële verschil tussen private en publieke dienstverlening is nochtans dat de privé -in tegenstelling tot de overheid- niemand kan verplichten goederen of diensten af te nemen, en bijgevolg kunnen ze -anders dan overheden- de mensen niet blijven belazeren. Zodra een consument de dienst te duur of te slecht vindt stop hij daarmee, en zal ook het aanbod van die slechte dienst verdwijnen. .
De dienstverlening van de overheid daarentegen ofwel verplicht of zwaar gesubsidieerd zodat mensen steevast diensten krijgen die nauwelijks iemand wil. Dat leidt systematisch tot scheeftrekkingen en welzijns- en welvaartsverlies en die verkwisting van middelen tast systematisch zowel de financiële als ecologische duurzaamheid aan.
Verplicht (of gesubsidieerd) onderwijs bijvoorbeeld met als gevolg dat leeraars de zware taak krijgen leermoe-e jongeren op de schoolbanken te houden, en massale overschotten worden geschapen aan advokaten en pol-en-soccers en tekorten aan loodgieters. Hoe hoger het diploma, hoe lager de kans op werk blokletterde de Morgen deze week nog. De inzet van al die middelen om schoolmoe-e kinderen op school te houden is pure verkwisting.
De contraporductieve Ruimtelijke ordening ook, die bouwgrond 8 maal duurder maakt dan de privé die kan leveren met als gevolg dat gezinnen levenslang moeten afdokken voor hun kaveltje bouwgrond en niet zelden voor de verscheurende keuze staan tussen de vervulling van hun kinderwens en verwerving van een eigen woning.
http://workforall.net/Evaluatie-Ruimtelijk-Structuurplan-Vlaanderen-RSV.html
Of de taxen op benzine terwijl kerozene taxvrij en de luchthaven van Carleroi zwaar is gesubsidieerd. Het gevolg is dat jongeren weekendjes naar Ibiza vliegen ipv naar de dichtstbijzijnde diskoteek. Ook niet bepaald een duurzame gewoonte.
Zo kunnen we nog even doorgaan…
De grootste overcapaciteit zit niet zozeer bij de auto- en banksector, maar in de overheidsdiensten en de bureaucratische sector. De oplossing voor de crisis en de publieke schuldenberg ligt niet zozeer in nog meer overheid en nog meer laagproductieve activiteiten zoals geert pleit met zijn “new deal” maar in minder.
WimV
20. Nov, 2009
@Paul Vreymans
Je schreef: “Het essentiële verschil tussen private en publieke dienstverlening is nochtans dat de privé -in tegenstelling tot de overheid- niemand kan verplichten goederen of diensten af te nemen, en bijgevolg kunnen ze -anders dan overheden- de mensen niet blijven belazeren. Zodra een consument de dienst te duur of te slecht vindt stop hij daarmee, en zal ook het aanbod van die slechte dienst verdwijnen.
Momenteel ben ik het boek van Geoffrey Miller aan het lezen, “Darwin en de consument”. Het gaat over marketing en hoe mediaconglomeraten (waarvan de 6 grootste samen al een jaarlijkse omzet vertegenwoordigen van meer dan 150 miljard dollar, 100.000′n werknemers en ongelooflijk veel mediakanalen (tv-zenders, radio, tijdschriften en dagbladen, enz….) culturen a.h.w. “restylen” (door te adverteren, ontwerpen, marketen, mediatiseren, PR’n en lobbyen). Dit alles waarschijnlijk om te voorzien in onze basisbehoeften? Er wordt niemand belazerd? We zijn allemaal kritische consumenten met een duidelijke eigen mening?
Ik wil maar zeggen: er zijn wel degelijk machtige branche-organisaties die lobbyen voor overheidssubsidies en -contracten, deregulatie en aansprakelijkheidsvermindering en die ons ook wel eens flagrante “illusies” verkopen (een “persoonlijkheid”). Elke manager/medewerker werkt ijverig verder aan de uitbreiding van hun marktaandeel. Kunnen aandeelhouders het hen kwalijk nemen dat ze af en toe (of zelfs systematisch) iemand belazeren? Nee toch?!!! Aansprakelijkheid? De liberale consument is toch vrij om te kiezen? En hij weet toch wat het beste is voor zichzelf? (Dat hij soms wel eens onwetend is over de realiteit is een bijkomstigheid.) Daarom pleit “de privé” (sorry voor mijn veralgemening) dus niet noodzakelijk voor duurzaamheid of het algemeen goed van de maatschappij… en dat wordt NIET afgestraft door de consument! Obesitas is er toch niet voor het algemeen goed van de maatschappij of in het belang van de consument op zich. Het houdt nochtans een reële kost in qua volksgezondheid in het rijke Westen. Het is een luxeprobleem. De honger oplossen in de wereld… hmmm: da’s echter “onhaalbaar”?! (Zie mijn eerder aangehaalde cijfers in een vorige reactie.)
Wat betreft de overheid waarover je het ook hebt: Kan de overheid mij verplichten van gesubsidieerde zonnepanelen te installeren? Ik zal eens op mijn dak moeten gaan kijken dan, misschien heb ik iets gemist. Als ze morgen een fluo-geel, lekkend dak subsidiëren, denk ik niet dat je een formulier indient…
Kortom, laten we er maar van uitgaan dat de overheid dikwijls gewoon subsidies toekent om een positieve trigger te creëren (een drempel te verlagen)… al dan niet met wisselend succes, niet altijd even doordacht of consequent… en -jaja- soms zelfs ook louter in het belang van lobbyisten…
Yannick Verdyck
20. Nov, 2009
Wil je duurzaamheid, dan heb je in de eerste plaats een harde munt nodig, een munt die niet zo vlug zijn waarde verliest en één die de bevolking mensen in staat stelt te wel degelijk te sparen en te denken op langere termijn.
Waarom zou bijvoorbeeld een Amerikaan sparen met een inflatie die hoger ligt dan de rente die hij daarvoor kan krijgen? Je zal nooit een lange-termijnvisie zijn ontwikkelen als iedereen die spaarzaam en behoedzaam met geld en middelen omspringt, daar voor bestraft wordt.
Dat is mijn inziens één van de grootste belemmeringen van het stimuleren van een degelijke lange-termijn-mentaliteit. Daarenboven zouden ze overigens moeten ophouden met belastingen te heffen op kapitaal (of op winst uit kapitaal).
paul vreymans
20. Nov, 2009
@ WimV
WimV schreef: “ Productiviteit mag dus niet het doel op zich zijn.”
Juist wel ! Er is hier duidelijk verwarring tussen productie en productiviteit.
Productiviteit is niet gericht op het produceren van steeds meer goederen, maar op efficiënt (zuinig) gebruik van productiemiddelen arbeid, kapitaal en milieufactoren voor de invulling van menselijke behoeften. Als dusdanig is het WEL een legitiem doel op zich waar zelfs onze “groene” vrienden zich juist zeer goed zouden moeten kunnen in vinden.
In de private sector zijn mogelijke productiviteitswinsten zeer gering. Daar is de productiviteit ten top gedreven. Het is de overheid die verspilzuchtig met productiefactoren (vooral arbeid) omspringt: Gigantische input met weinig waardevolle output: overbodige bureaucratie, idiote projecten, laagproductieve diensten (voor dewelke de consument de kostprijs niet wil of kan betalen)…. of onderzoek naar “groene technologie” met een zeer geringe kans op productiviteiswinst.
Laat aub de consument zelf kiezen wat hij met productiviteitswinst aanvangt: minder werken of meer kopen. Niemand heeft het morele recht die keuze in zijn plaats te maken.